Umut Isıgı


Bendenizi sorarsanız eğer; 
Elbette ki fazlasıyla arzu ederim maviliğinizin içinde kaybolmayı,
yok olmayı, yol bulamamayı.
Oysa ki bunun yerine penceremden gök yüzüme bakıyorum, açık ve güneşli.
Lakin aynı gök yüzüne baktığımız halde, buradaki bir haydi eski.
Belki de sizden habersizliği yüzünden, erkenden kararmaya istekli.
Her gün yaptığı resitali, bu sıralar saklar gibi.

Belki şuanda zatınıza uzak, lakin ruhunuza bir o kadar yakınım.
Sizdeki güzellikleri görmeye bendeniz, en baştan hazırım.
Bir hayli sönük kalsam da o nice zatların yanında bir başıma;
Işığınıza muhtaç girmişim ben bu zamandır, her yaşıma.
Bir parçasını kesip de koysanız ruhunuzdan, ruhumun kollarına;
Sanki binlerce gemi yanaşır o an, ruhumun başıboş kıyılarına.

Nice zatlar tarifini verse de ruhuma, huzurun;
Hiç biri, sizdeki gün batımı kadar eşsiz olamaz; sonu gelmez o zatlardaki kusurun.
Zira bahsettiğim kusur alakalı değildir elbet görüntüyle, görünüşle.
Tek bir yol vardır bu yönde, o da, güzele nasıl bakılacağını bilmekte.

Bir gün umut kaybolur diye düşünmeyin sakın;
Bunu hissettiğiniz anda, hemen gök yüzünüze bakın.
Lakin bulamaz iseniz orada bile parçalarını umudun;
Ardıma dönüp insanlara derim ki: Yaşamayı unutun!

Sonu gelmeyen yağmurların yağdığı diyarlardan mı geldiniz, ey umudun perisi;
Güneşin gölgesine yakalanan zatlardan idim de hissedemedim sanırım, o narin nefesi.
Yanınızda getirmiş miydiniz ki bir parça yağmur; kırmışsınız o karanlık kafesi;
Ruhunuzun karanlığa savaş açtığı noktaydı belki de, gök yüzünün zirvesi.

...




Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

baslıbasına bir derin kuytu

konuşmamın lüzumlu olduğu durumlar bile en az benim kadar lüzumsuzdu, halbuki ben bir ömür susmaya da razıydım, tabi şu vakitlerde gönlümü, başımı hafifçe sağa yatırıp bir takım insanların gözlerine bakma arzusu dolduruyor olsa da, içten içe bir lüzumsuzluk hissi ile burun buruna kalmaktayım, sözleri körelmeye yüz tutmuş ancak henüz uçurumdan aşağı itilmemiş bir an'a savrulmaktayım, adanmışlık mevzuma sahibiyet talep etmiş olan zat'a ve ömürlük bir ziyaret için yola çıkışıma dair -gelecekte talep etmiş olacak zat'a dair- hayaller kurmaktayım. uzunca bir vakit önce de yapmakta olduğum, kuşluk vakitlerindeki gün ışığını ruhuma doldurma mevzusuna fazlaca özlem duymuyor olsam da, halihazırda mevcudiyetimin yeterince kıymet teşkil etmemesi beni bu mevzudan da alıkoymakta, görüldüğü üzere  karanlıklara razı olmaktayım  artık, yitip gitmenin eşiğinde dolaşmaktayım, nitekim ellerimin uzanamadığı veya uzandıysa da tutunamadığı o sayısız çırpınış denemelerinden sonra, iyileşme çaba...
Devamını okuyun

Ikı Yaka Arasında

... Ne uzun vakittir öyle; kanatlıya bu denli hasret kalışım ile birlikte ruhumu da alıp götüren zaman. Durgunluğumu son verir, ne vakit görsem onu, bir an. Öyle bir etki ki bu, nice vakitler gülüşümü özgür kılan, ruhuma aydınlık sokakları yeniden tattıran. Fakat dile getirmeliyim; Ne vakit gördüğünüzde gülüyor isem de bilmelisiniz ki içten içe bir hüznedir yolculuğum, O vakit, galiba bendeniz, bir nevi hüzne tutkunum. Ellerimi uzatsam da dokunan olmaz ya elbet, tutulur ne vakit denesem bu yüzden, nutkum; Belki de sebebidir bu, ilelebet sürecek olan suskunluğumun. Kelimelerimi de alıp götürseler bir gün, ne olur bu gök yüzüme diye düşünür dururum. O nice zat'ın iç dökümleri olur belki de, gözlerimi açık tutmamı sağlayacak tek umudum. Görüyorum ki bir taraf yürüyor hep karanlık sokaklarda, bir tarafsa aydınlığa komşu olmuş, o en güzel diyarlarda. Bendeniz ise kağıttan bir gemi gibi süzülüyorum bu sıralar, iki yaka arasında. Ne yaşadım da ruhumu kaplıyor böylesine bi...
Devamını okuyun

Nerelerdeydiniz?

.... Yaprakların dökülmeye başladığı gün kaybolmuştunuz gözlerimin önünden.Meğer yeniden görmek için de aynı gün bulmalıymışım sizi.Kütüphaneleri alt üst etmekle geçirdiğim vakitler boyunca hakkınızda yüzlerce şey öğrenmiş olsam da, nerede bulacağımı bir türlü kestirememiştim aslında. Yine de, sizden bana kalan her şeyi yanıma alıp sonu gözükmeyen bu yola çıkmaya en baştan karar vermiştim. Uykudayken ben, hangi okyanusları dolaştırdınız bana, hangi güzellikleri yansıttınız ruhuma bilemiyorum, belki de hiç bilemeyeceğim.Öyle derinlere işlemiş ki yaptıklarınız, uyandırdınız beni sonunda o karanlık rüyamdan; kaldırım taşlarını takip ederek sahile ulaştığım günlere döndürdünüz beni. Her gece, dilediğim kadar net göremediğim yıldızlara bakmak mıydı garip olan, yoksa kurduğum hayallere olan inançsızlığımda mıydı ruhumu karanlığa boğan; Bilememiştim. Gözlerimi açmamın ardından, parlak gün ışığının beni aydınlatmasına izin vermeyi daha önce bu kadar istemiş miydim hatırlamıyorum bugü...
Devamını okuyun