sevdanın kıyısına demir atmak*
Gözyaşlarım, hasretliklerim ve sonu gelmeyecek sevdam ile huzurlarınızdayım. Vakit gece, mevzu derin. Vakit gece, ruhum ölü, gönlüm çökmüş, zatım her kuşluk vakti kendini beşinci kattan aşağı atmakta, kalbimin her parçası hasretliğim ile dolmuş, şuursuzca söylediğim kelamlar cağnımın içlerini kırmış, haliyle parmaklarım dahi kendi kelamıma küsmüş, bunu hisseden bendeniz ise soluğu yeniden balkonda almış, az kalsın atlayacakmışım, fakat atlayamamışım, zira karşıdaki duvarda " Şahin ölüyor! 05.28 " yazmayacak. Vakit gece, gözyaşlarım yastığımı ağırlaştırmış, sevdalandığım zat'a uçmayı umduğum balonlarım beni gökyüzüne çıkaramamış, soluk soluğa kalana kadar gözlerimden akan yaşlarımı doldurduğum kavanozu ipler ile pencereme bağlamaşım, her kuşluk vakti sevdalandığım zat'ın kuşlarını selamlamışım, göğüs kafesimi yarıp gönlümü avucumda sunmuşum o kuşlara ki alıp götürsünler sevdalandığım zat'a diye ummuşum, " Bak! " desinler diye düşünmüşüm, "...