Zamansız
Bazen yaşadığı her şeyi bir kitaba saklı sanır insan. Karşısına çıkan her yüzü tek tek yerleştirir kitabının tozlu sayfalarına. Kimini kralın kızı, kimini sarayın muhafızı yapar kendince. Bir gün gelir, gördüğü o renkli gözleri başının üstündeki yıldızlara ortak tutar bazen. Gözleriyle, o gözlerin fotoğrafını çeker durmadan. Bakmaya kıyamaz belki, ama çoktan ruhuna işler o gözlerin rengi. O ise, bulduğu kumaş parçalarını dikerek kıyafet hazırlayan, ucu açılmış ayakkabısını kumaş ipliğiyle birbirine bağlayan bir terziden öteye koymazdı asla kendini. Görmezdi kendinde o değeri. Kalbinden gözyaşı akıtan her hüzün, bir kumaş parçası kadar yıpratırdı onu. Bu yüzden o, birbirine geçirdiği kumaş parçalarını hep, kalbi sanırdı. Ne kadar birleştirirse onları, kırılan kalbin ruhunu geri kazandığına inanırdı. Ama kırılan kalplerin eskisi gibi olamayacağını ona kimse öğretmedi. Uyanır uyanmaz, penceresinden sokağı izlerdi.Yoldan geçen at arabalarını görürdü, dönemin lüks insanlar...