düsüncebiyografisi

... Uyuşuk kutup ayılarına benzeyen garip yürüyüşüm yüzünden bir deniz kıyısı bulabilme umudumu sonuna kadar zorladım aslında.Fazlasıyla zor bir yolculuktu dersem yalan söylemiş olur muyum bilmiyorum, belki de bu bir yolculuk değildi. Belki de sadece bir değişimdir. Öyle olması dileğiyle. Deniz kıyısına doğru ilerleyişimin son bulması kabul edilebilir bir gerçek gibiydi.Ama gördüklerim biraz karmaşık. Ne iyi, ne kötü. Karmaşık işte. Karanlığın önceden kapladığı yerleri, bir bir geçtim.Hepsini. Bir anlamda karanlığı kovaladım. Bir anlamdaysa, onu aradım. Hep sorarlar ya, önce iyi olanı mı yoksa kötü olanı mı söylemeliyim gibi şeyler. Ben kötü olandan başlıyorum. Hala karanlık. Kötü olan bu. Aydınlıktan karanlığa geçiş o kadar hızlı ki, korkuyorum. Fazla anlık, ve fazla yıpratıcı. Onun; Karanlığa hapsolması mı, yoksa aydınlığa kanat açması mı. Hangisi. Aklımda canlandıramıyorum.Şuan da ne yaptığını.Nelere dayandığını. Ya da nelerden kaçtığını. K...

... Güneşin fısıltıları kasabayı aydınlatmaya başlarken uyandım.Botlarımı giydim, uç kısımlarından hafif sökülmeye başlamış çantamı aldım. Aklımdaki şey basitti; bence, herkes uykudayken gerçekleşen ayrılıklar daha kolaydı.Sonuçta bir veda sahnesinde başrol oynamazsınız ya da göz yaşlarının doldurduğu bir hüzün tablosuyla karşılaşmazsınız. Ya da öyle olduğunu sanırsınız. Tüm bu yolculuğa başladığımdan beri, onlarca yer gördüm.Onlarca insan, onlarca acı, onlarca hüzün. Ama herkesin dindirmesi gereken bir hüznü, bir acısı olduğunu da gördüm.Bunun için çabaladıklarını gördüm. Tıpkı benim gibi. Yine de öğrendiğim bir şey vardı: Başladığım şeyi bitirmeliyim.En azından kendime, başladığım şeyi bitirme şansını vermeliyim.Çünkü buna mecburum. Kanat parçalarının içinde olduğu kavanozu da çantama koyduktan sonra yavaşça kapıyı açtım ve yolculuğumda yarım kalan onlarca şeyi, yine ardımda bıraktım.Ya da öyle sanıyordum. Jinora için eldivenlerimi, Maggi'ye ise yapma...