düsüncebiyografisi

Yüreğini korkusuzca ortaya koyanın; kim etsin ruhundan şüphe? Olur da şüphe eden varsa gözleriniz önünde; size en büyük düşmanı göstererek derim ki: İşte! Bendeniz, önünde eğilirim; nerede görsem ruhunu bütünüyle adayabilen, inandığı şeye; Lakin bir türlü göremem, yanlış nerede; onca zat iki elle sarılmışken bencillik ve kibre. Oysa ki insanın olduğu her sokak böyledir; yoksun adaletten, özgürlükten, eşitlikten. Bense bir anlam veremem bu yüzden; niçin bıkmaz ki ruhumuz; geçmişe bu küskünlükten? Belki de istediğimiz şekilde geçseydi onca an, onca vakit; kim çakmak isterdi ki geçmişe, kibrit? Onca zatın arasından sizi böylesine göklere çıkarandır belki de; bir yalanın karşısında suskun kalışınız, ya da sizi siz yapandır; pişmanlık ve nefret dolu bakışlardan sıyrılıp, doğruyu arayışınız. Kim bilir o doğru için kaç bucak dolaştınız; belki de bu yüzden biz, gri görmeye alışığız. Oysa ki kim dilerdi doğmayı, bunca hüzne kapı aralayacak bir benliğe sahip olarak; Belki de dünyaya g...

Hanımefendi, söylemiştiniz ki: Görmek için ışığı, yaşamak gerek karanlığı. Derler ki, her hikayenin bir kahramanı vardır; ya da her kahramanın bir hikayesi. Bendeniz, hangi hikayeye ait olduğumu ararken öğrendim; Zâtım için yoktu, kahramanı olduğum bir yaşam sahnesi. Böylesine yoksun iken; yalnızca güneşin doğması yeterli gelir miydi? Gelmezdi zâtımca; gelmedi de. Güneş doğduysa da karanlık doğdu; ruhumun en ücra köşesine bile, karanlık kuruldu. Sıradan hikayelere konu olup, bir kaç vakte unutulmaya da razıydım elbet; Fakat bendeniz; ne karanlık bir son oldum, ne de hikayeme kahraman. Hiç başlamadı ki hikayem, sonu olsun; hiç aydınlanmadı ki dünyam, karanlığa boğulsun. O vakit, git gide karanlığa yoldaş, aynalara düşman oldum. Her ne vakit baktıysam ruhuma, gördüm ki hep bir boşluk; Öyle bir duygu ki bu; sanki bir anda ruhum ve ben, yok olmuştuk. Geriye ne kaldı zâtıma dair, derdim; belki bir parça kağıt üzerine yazılmış, bir kaç kelime; Oysa ki anlamazlardı dilimden; z...