Yanılsama
... Tarif etmeye gücü var mıydı kelimelerin, bilemedim. Sense bana doğru öylece, ilerlemiştin. O an sadece seni izledim. Bir yağmur damlasının toprağa dokunuşu kadar yoğundu hissettirdiklerin. Aslında fazlasıyla karmaşıktı ardımda kalan izlerin. Nedense bunu senden olabildiğince gizledim. Sonra bana kanatlarını uzattın. Sana dokunabilmek için bende ellerimi uzattım. "Sonunda seni buldum." demek isterken kayboldu nefesim. Bir hüznü daha yaşa istemezdim. Derken karardı gözlerim, dizlerimin üstüne düştüğüm an ise; son gördüklerim. Hoşcakal diyemedim. Belki de bunun için tüm hayallerimden vazgeçerdim. Hissizdi bedenim. O an, sahip olduğum tüm anıları bir bir hatırlamak, sonra da hepsini silmek istedim. Çünkü biliyordum; Ben hatırlanacak biri değildim. Hiç olmadım. Denizin kollarına sarılı bir şekilde uyandığımda, yine sen yanımdaydın. Ama yetmezdi beni iyileştirmeye gücün; Çünkü ben ne iyileşmek isteyecek kadar asildim, ne de üzülmeni isteyebilecek kadar...