varlıgım dahi bir lüzumsuzluktu oysa
lüzumsuzlukların had safhada olduğu ve fena halde rağbet gördüğü şu dünyada nefes almak için lüzum arıyordum, halbuki sevgiden başka bir mevzuya da lüzum yoktu ki şu hayatta nefes almama sebebiyet verebilecek yek ve yegane mevzuydu sevgi ve sevmek eylemi hatta uğruna bir ömür adanabilecek yek ve yegane mevzu da sevgiydi nitekim bu düşüncemin bırakın silinip gitmesini, eksilmesine dahi izin vermemiştim bu vakte dek, vermeyeceğim de ilelebet fakat bilmezdim, bildiysem de tatmamıştım, sevmek efendim, çetrefilliymiş meğer seviyorken sevilmek istermiş gönül, sevilmez ise de solarmış çiçekler gibi vazgeçilmek, kırarmış gönlün kanatlarını, kırılır ise de uçamazmış bir daha kuşlar gibi ah şu dünyada, ancak sevda ile dolar diye düşünürdüm ya mektuplar kimisi gönül kırarmış meğer, kimisi kürek kemiklerini sızlatırmış insanın kimisi avuçlar arasından süzülür gidermiş rüzgar ile, kimisi hüzün yağmuru saklarmış içinde kimisi ise ırmakçasına akıtırmış gözyaşlarını meğer, bilmezdim bi...