Mavi Ruh

Hatırlar mısınız bilmiyorum, lakin bendeniz, o zamansız zat'ım.
Bu sefer de, zamansız uyanışım ile, karşınızdayım.
Bu vakte kadar, ne zaman gözlerimi açtıysam istemeden karanlıklara; beyaz kanatlı gelirdi karşıma, kanatlarıyla gözlerime dokunurdu, kapatmamı söylerdi göz kapaklarımı; pek değil belki bir kaç saniye geçerdi de açardım hemen; bir bakardım uçtan uca aydınlık, oysa ki az önce idi, her yer karanlık.
Lakin şu vakitlerde yoksunum, o nice kanatlıdan; yine de vardır bir sebep, beni karanlıklara uyandıran.
Bir damla yaş akardı hep sağ gözümden; ne zaman kanatlarını görsem onun, bu kadar yakından.
İnsanlar mutluluk derdi sağ gözden akan yaşa; lakin mutluluk diyemedim ben hiç, buna.
Zira benim gözlerim kara.
Nasıl ki, karanlıkta kalanların gözleri de karadır derdim; sonra ışık vurunca gözlerime,
o nice renkler arasından kahverengiyi seçerdim.

Zira bendeniz; ne maviye layık olabilirdim ne de yeşile.
Öylesine zatlar var ki; ruhuyla da mavi, gözleriyle de.

O vakit, yaklaşan bir sabah mavisine açtım gözlerimi; bu dört duvar ardında, kaçırılmaması gereken nice güzellikler varmış gibi hissedince, doğruldum hemen, ayakkabılarımı giydim.Sessizce kapıyı araladım, bedenimle birlikte ruhumu da dışarıya attım.
Yürüdüm öylesine, bir ben.
Gözlerimin önü kahverengiydi; lakin gördüklerim karanlık, bense sadece yürüyorum.
Ses yok.
Işık yok.
Renk yok.
Bir ben varım bu vakte tanıklık eden, bir başıma.
Her adımımda, ayakkabılarımın toprağa dokunuşu bile, delice bir gürültü gibi geldi kulağıma.
Minik adımlar atmaya başladım, o andan sonra.
Etrafa uydum, sessizliğe büründüm.
Güneş doğmadı, gün ağarmadı, gök yüzü mavi değil; lakin hala yürüyorum.
Uzaklarda bir şeyler vardı sanki, bir ses.
Bir süre sonra anladım ki, dalgaların sesiydi bu kulağıma gelen.
Karşısına geçtim, öylece dikildim; o uçsuz bucaksız denizin.
Aydınlık aradım etrafımda, denizdeki maviyi görebilmeye.
Derken biri fısıldadı bana, oysa ki orada bir başımayım sanarken ben, içten içe.

"Sizin için huzur nerede? "

diye sordu, etraftaki sessizliği bozmak istemeyerek; hafif bir sesle cevap verdim:

"Belki yeşil, belki de mavide."

Sonradan anladım ki, o nice zatın gözleri de denizin renginde.
Sessizliğin huzur koktuğu vakitlerdi, bu yüzdendi sanırım, daha konuşmayışımız.
Yanımda getirdiğim kahverengi kapaklı defteri uzattım ona; parmaklarıyla dokunmasını istedim kahve dökülmüş sayfalarına; sonra gülümsedim.
Gülümsedim, zira dokunduğu her harf parıldamaya başlamıştı tek tek; bense, ışıldayan kelimeleri okurken görmüştüm, gözlerindeki rengi.
Lakin bendeniz; öylesine şanslıydım ki, ruhuna denizin ruhundan üflenmiş bir zat'a rast geldim;
bu vakti ruhuma kaydettim.
Bir süre sonra gök yüzü mavisini göstermeye başladı, ardından güneş sakladığı yüzünü ortaya çıkardı.
Ben ona sormaya utanmıştım, lakin o çoktan anlamıştı; ardında bıraktığı küçük nota şunu yazmıştı:

"Benim için huzur: Gün batımı."

...



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

baslıbasına bir derin kuytu

konuşmamın lüzumlu olduğu durumlar bile en az benim kadar lüzumsuzdu, halbuki ben bir ömür susmaya da razıydım, tabi şu vakitlerde gönlümü, başımı hafifçe sağa yatırıp bir takım insanların gözlerine bakma arzusu dolduruyor olsa da, içten içe bir lüzumsuzluk hissi ile burun buruna kalmaktayım, sözleri körelmeye yüz tutmuş ancak henüz uçurumdan aşağı itilmemiş bir an'a savrulmaktayım, adanmışlık mevzuma sahibiyet talep etmiş olan zat'a ve ömürlük bir ziyaret için yola çıkışıma dair -gelecekte talep etmiş olacak zat'a dair- hayaller kurmaktayım. uzunca bir vakit önce de yapmakta olduğum, kuşluk vakitlerindeki gün ışığını ruhuma doldurma mevzusuna fazlaca özlem duymuyor olsam da, halihazırda mevcudiyetimin yeterince kıymet teşkil etmemesi beni bu mevzudan da alıkoymakta, görüldüğü üzere  karanlıklara razı olmaktayım  artık, yitip gitmenin eşiğinde dolaşmaktayım, nitekim ellerimin uzanamadığı veya uzandıysa da tutunamadığı o sayısız çırpınış denemelerinden sonra, iyileşme çaba...
Devamını okuyun

Ikı Yaka Arasında

... Ne uzun vakittir öyle; kanatlıya bu denli hasret kalışım ile birlikte ruhumu da alıp götüren zaman. Durgunluğumu son verir, ne vakit görsem onu, bir an. Öyle bir etki ki bu, nice vakitler gülüşümü özgür kılan, ruhuma aydınlık sokakları yeniden tattıran. Fakat dile getirmeliyim; Ne vakit gördüğünüzde gülüyor isem de bilmelisiniz ki içten içe bir hüznedir yolculuğum, O vakit, galiba bendeniz, bir nevi hüzne tutkunum. Ellerimi uzatsam da dokunan olmaz ya elbet, tutulur ne vakit denesem bu yüzden, nutkum; Belki de sebebidir bu, ilelebet sürecek olan suskunluğumun. Kelimelerimi de alıp götürseler bir gün, ne olur bu gök yüzüme diye düşünür dururum. O nice zat'ın iç dökümleri olur belki de, gözlerimi açık tutmamı sağlayacak tek umudum. Görüyorum ki bir taraf yürüyor hep karanlık sokaklarda, bir tarafsa aydınlığa komşu olmuş, o en güzel diyarlarda. Bendeniz ise kağıttan bir gemi gibi süzülüyorum bu sıralar, iki yaka arasında. Ne yaşadım da ruhumu kaplıyor böylesine bi...
Devamını okuyun

Nerelerdeydiniz?

.... Yaprakların dökülmeye başladığı gün kaybolmuştunuz gözlerimin önünden.Meğer yeniden görmek için de aynı gün bulmalıymışım sizi.Kütüphaneleri alt üst etmekle geçirdiğim vakitler boyunca hakkınızda yüzlerce şey öğrenmiş olsam da, nerede bulacağımı bir türlü kestirememiştim aslında. Yine de, sizden bana kalan her şeyi yanıma alıp sonu gözükmeyen bu yola çıkmaya en baştan karar vermiştim. Uykudayken ben, hangi okyanusları dolaştırdınız bana, hangi güzellikleri yansıttınız ruhuma bilemiyorum, belki de hiç bilemeyeceğim.Öyle derinlere işlemiş ki yaptıklarınız, uyandırdınız beni sonunda o karanlık rüyamdan; kaldırım taşlarını takip ederek sahile ulaştığım günlere döndürdünüz beni. Her gece, dilediğim kadar net göremediğim yıldızlara bakmak mıydı garip olan, yoksa kurduğum hayallere olan inançsızlığımda mıydı ruhumu karanlığa boğan; Bilememiştim. Gözlerimi açmamın ardından, parlak gün ışığının beni aydınlatmasına izin vermeyi daha önce bu kadar istemiş miydim hatırlamıyorum bugü...
Devamını okuyun