düsüncebiyografisi

hiç hissettirmeden süregelen, belki de üzerinde düşünmeye bile vakit tanınmayan bu durumun farkına varmak için daima geçmişe bakmak gerekiyordu, fakat geçmişe odaklanmak demek, halihazırda yaşanmakta olan zamanın kayıp gitmesini gerektiriyordu ve bu durumun, ne yazık ki engellenemez bir süreç doğrultusunda gerçekleştiğine tanık olmak, lüzumsuzluğumu her saniye daha da artırmak dışında ne yapabilirdi? halbuki iç sesim varlığımın lüzumsuzluğunu usul usul dile getirmediği sürece, evrenin tüm işleyişiyle bir etkileşim içinde olduğum yanılgısına kapılmış bir zihin ile  yaşamaya  tutunmaya devam ettiğimi fark ediyorum, kaldı ki bir insanın -pek çok zaman- kendi düşüncelerine kulak tıkama mecburiyeti duyması görünürde pek sorun teşkil etmiyor ve kişinin bu durumu düzeltmek adına yapabileceği bir çok seçeneğe sahip olması, içince bulunduğu durumdan çabuk ve hiç yıpranmadan çıkabileceğini düşündürüyor bana, fakat sonu aydınlığa uzanan sokaklar böylesine görünür ve seçilebil...

konuşmamın lüzumlu olduğu durumlar bile en az benim kadar lüzumsuzdu, halbuki ben bir ömür susmaya da razıydım, tabi şu vakitlerde gönlümü, başımı hafifçe sağa yatırıp bir takım insanların gözlerine bakma arzusu dolduruyor olsa da, içten içe bir lüzumsuzluk hissi ile burun buruna kalmaktayım, sözleri körelmeye yüz tutmuş ancak henüz uçurumdan aşağı itilmemiş bir an'a savrulmaktayım, adanmışlık mevzuma sahibiyet talep etmiş olan zat'a ve ömürlük bir ziyaret için yola çıkışıma dair -gelecekte talep etmiş olacak zat'a dair- hayaller kurmaktayım. uzunca bir vakit önce de yapmakta olduğum, kuşluk vakitlerindeki gün ışığını ruhuma doldurma mevzusuna fazlaca özlem duymuyor olsam da, halihazırda mevcudiyetimin yeterince kıymet teşkil etmemesi beni bu mevzudan da alıkoymakta, görüldüğü üzere  karanlıklara razı olmaktayım  artık, yitip gitmenin eşiğinde dolaşmaktayım, nitekim ellerimin uzanamadığı veya uzandıysa da tutunamadığı o sayısız çırpınış denemelerinden sonra, iyileşme çaba...