Karanlık Güncesi

Göremiyorum, bu güne kadar hangi kafeslere mahkum oldunuz;
Bilemiyorum, sonbaharın suskun sokaklarında uçuşan, o solmuş yaprak tanelerinden
birisi olmak kadar umutsuz muydu ruhunuz; belki de mavinin sadece gök yüzünde olmadığını unuttunuz.
Mümkün müydü karanlık bir labirente düşmek, güçlüyken bu kadar ruhunuz;
Gözlerinize vuran ışığın kalbini görememek miydi en büyük korkunuz;
Siz ki, artık aydınlığa bir liman olmuşsunuz.
Başkalarının göremediklerini gören biriyken zatınız; sizi karanlığa itenleri nasıl dost sandınız?
Belki de en büyük yanılgınız; yalnız olduğunuzu sanmanız.

Her karanlıkta bir parça aydınlık, ve her aydınlıkta bir parça karanlık vardıysa eğer;
Karanlık zindanlara hapsolmaya, benliğiniz nasıl boyun eğer?
Yapmayın diyemem size, zatımın bu güne kadar fazlasıyla yaptığını;
Lakin karanlığa kapılmak sizi bu kadar hüsrana uğratmamalı.
Çünkü sanmam size zor gelir, karanlıktaki ışığı hissedebilmek;
Bilmelisiniz ki kalbinizdeki ışık, zaten karanlığı aydınlığa çevirecek.

Ardında kalanları unutmayı seçer mi bilinmez, insan;
Var mıdır insana umudun değerini daha iyi anlatan, karanlığa esir olmaktan başka,
Karanlığa esir olanlara umudu fısıldamak; en huzur verici duygudan bile bir başka.
Lakin bendeniz başaramıyorum size umudu fısıldamayı;
Bana umudu fısıldayana, nasıl anlatabilirim karanlıktaki aydınlığı?
Çünkü anlatılmaz ışığın kaynağına, ışık.
Belki de sizin yokluğunuz yüzünden, karanlıkta her şey karışık.

Basit gelir mi insana, benliğini yeniden bulabilme düşüncesi;
Belki de bu yolda ilerlerken, karanlık adımlarla doludur güncesi.
O kuytu kuyulara düşerken gözlerden akan yaş; duyguların en incesi.
Lakin bu hüzün, gösterir bütün gerçekleri;
Kim uzatmışsa o narin ellerinize sessizce, kendi ellerini,
Ve sonrasında bırakmışsa aniden karanlıkla baş başa, sizi;
İnanmayın hiç bir zaman, karanlığın sizi yutabileceğini;
Çünkü karanlık, onlardan çok daha merhametli.
Oysaki düşmeye başlasanız, en karanlık kuyulardan birine usulca;
Gökyüzü engel olur düşmenize o an, yer gök susunca.

Okyanusları size hayran bırakan maviliğiniz karşısında duramaz, hiç bir karanlığın elçisi;
Yıkılmaya yüz tutmuş uygarlıklarda bile yoktu, sizdeki bu ruhun kendisi.
Korkmayın, yıpranışa uğratamaz asla sizi güneşin gölgesi.
Çünkü zatınız, sonu gelmeyen bir umudun perisi.

...


                                      

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

baslıbasına bir derin kuytu

konuşmamın lüzumlu olduğu durumlar bile en az benim kadar lüzumsuzdu, halbuki ben bir ömür susmaya da razıydım, tabi şu vakitlerde gönlümü, başımı hafifçe sağa yatırıp bir takım insanların gözlerine bakma arzusu dolduruyor olsa da, içten içe bir lüzumsuzluk hissi ile burun buruna kalmaktayım, sözleri körelmeye yüz tutmuş ancak henüz uçurumdan aşağı itilmemiş bir an'a savrulmaktayım, adanmışlık mevzuma sahibiyet talep etmiş olan zat'a ve ömürlük bir ziyaret için yola çıkışıma dair -gelecekte talep etmiş olacak zat'a dair- hayaller kurmaktayım. uzunca bir vakit önce de yapmakta olduğum, kuşluk vakitlerindeki gün ışığını ruhuma doldurma mevzusuna fazlaca özlem duymuyor olsam da, halihazırda mevcudiyetimin yeterince kıymet teşkil etmemesi beni bu mevzudan da alıkoymakta, görüldüğü üzere  karanlıklara razı olmaktayım  artık, yitip gitmenin eşiğinde dolaşmaktayım, nitekim ellerimin uzanamadığı veya uzandıysa da tutunamadığı o sayısız çırpınış denemelerinden sonra, iyileşme çaba...
Devamını okuyun

Ikı Yaka Arasında

... Ne uzun vakittir öyle; kanatlıya bu denli hasret kalışım ile birlikte ruhumu da alıp götüren zaman. Durgunluğumu son verir, ne vakit görsem onu, bir an. Öyle bir etki ki bu, nice vakitler gülüşümü özgür kılan, ruhuma aydınlık sokakları yeniden tattıran. Fakat dile getirmeliyim; Ne vakit gördüğünüzde gülüyor isem de bilmelisiniz ki içten içe bir hüznedir yolculuğum, O vakit, galiba bendeniz, bir nevi hüzne tutkunum. Ellerimi uzatsam da dokunan olmaz ya elbet, tutulur ne vakit denesem bu yüzden, nutkum; Belki de sebebidir bu, ilelebet sürecek olan suskunluğumun. Kelimelerimi de alıp götürseler bir gün, ne olur bu gök yüzüme diye düşünür dururum. O nice zat'ın iç dökümleri olur belki de, gözlerimi açık tutmamı sağlayacak tek umudum. Görüyorum ki bir taraf yürüyor hep karanlık sokaklarda, bir tarafsa aydınlığa komşu olmuş, o en güzel diyarlarda. Bendeniz ise kağıttan bir gemi gibi süzülüyorum bu sıralar, iki yaka arasında. Ne yaşadım da ruhumu kaplıyor böylesine bi...
Devamını okuyun

Nerelerdeydiniz?

.... Yaprakların dökülmeye başladığı gün kaybolmuştunuz gözlerimin önünden.Meğer yeniden görmek için de aynı gün bulmalıymışım sizi.Kütüphaneleri alt üst etmekle geçirdiğim vakitler boyunca hakkınızda yüzlerce şey öğrenmiş olsam da, nerede bulacağımı bir türlü kestirememiştim aslında. Yine de, sizden bana kalan her şeyi yanıma alıp sonu gözükmeyen bu yola çıkmaya en baştan karar vermiştim. Uykudayken ben, hangi okyanusları dolaştırdınız bana, hangi güzellikleri yansıttınız ruhuma bilemiyorum, belki de hiç bilemeyeceğim.Öyle derinlere işlemiş ki yaptıklarınız, uyandırdınız beni sonunda o karanlık rüyamdan; kaldırım taşlarını takip ederek sahile ulaştığım günlere döndürdünüz beni. Her gece, dilediğim kadar net göremediğim yıldızlara bakmak mıydı garip olan, yoksa kurduğum hayallere olan inançsızlığımda mıydı ruhumu karanlığa boğan; Bilememiştim. Gözlerimi açmamın ardından, parlak gün ışığının beni aydınlatmasına izin vermeyi daha önce bu kadar istemiş miydim hatırlamıyorum bugü...
Devamını okuyun