Yansıma

...
Eskimiş duvarlarının aksine, kapıdan içeriye doğru attığın ilk adım, seni köprünün öteki tarafına geçirmeye yetiyor.Elbette ki bu her hangi bir köprü değil.Belki de köprü değil.
Tek ortak noktası, iki harikayı birleştiriyor olması.
Biri umut; diğeri mutluluk.
Umutlu kelimelerini ortaya saçıp, herkesin umut dolmasını nasıl sağlayamıyorsan; mutlu kelimelerini ortaya saçıp, herkesin mutluluk dolmasını da sağlayamıyorsun.
Gökyüzünü avuçlarına biriktirsen, mutlu olabilirler belki, ya da gök kuşağına kavuştursan onları, umut dolabilirler.
Oysa ki sen umut perisi misin?
Böyle bir görevin yok senin.
Aslında her hangi bir görevin bile yok.
Sen benim sahibimsin.
Öyleyse neden kanatların gökyüzümde değil?
Neden yağmur damlalarından bu kaçışın?
Bir kelebeğin kanadını kırsan, sonra pişman olup özür dilemek istesen belki;
Yapamazsın.
Çünkü kelebeklerin ömrü, özrünü görmeye yetmeyecek kadar kısa.
Sen bir kelebek değilsin, ama ikinizde aynısınız.
Kırıldınız.
Yıprandınız.
Üzüldünüz.
Kanadını kırdığın o kelebek; paramparçaydı belki, ama parçalarını bir araya getirecek kadar yaşayamamayı kendi seçmedi.
Bir kelebek için imkansız olan; senin için de imkansız olmak zorunda mı?
Belki gücün yok, belki pes ettin..
Peki neden parçalarını kaybetmenin peşindesin?
Seni kanatlarından tutup gökyüzüyle buluşturacak olanlara nedir bu nefretin?
Geçmiş;
Değiştirilemez, düzenlenemez, silinemez ya da her hangi bir şey.
Sadece, kabul edilir.Zor ya da değil.
Zorlaştıran sen olma.Sanırım ben zorlaştırırdım.
Sen ben misin?
Aslında ben olmanı tavsiye etmem; umursamazlık çok güzel olabiliyor, ama bir o kadar da kötü yapabiliyor insanı.
Sen beyaz kanatlısın; Üzülemezsin.
Üzülmeye hakkın olmadığı için değil;
Seni kırık cam parçaları gibi görmeye korkanlar için.
Çünkü bu cam parçalarını ne kadar bir araya getirirsen getir; asla eskisi gibi olmaz, bilirsin.
Kırık cam parçalarına dönüşme.
Kalp atışlarını gizleme benden.Bırak, gök yüzümü alt üst etsin.
Bırak, deniz seni çağırsın.
İlk buluşmamızdaki gibi, seni gemiyle karşılasın.Bırak, rüzgarıyla yolunu açsın.
Ben dahil, hiç kimse;
Kanatlarını gizleyip karanlığa sığındığında, sana kızamaz.Ya da darılamaz.
Ama lütfen;
Kaçışındaki çaresizlik, dönüşündeki asaleti yıkmasın.
...


                                                                                                                                                      3 Temmuz 2014 / 01:46
                                                                                                                                                  Düşünce biyografisi / Kaçış*


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

baslıbasına bir derin kuytu

konuşmamın lüzumlu olduğu durumlar bile en az benim kadar lüzumsuzdu, halbuki ben bir ömür susmaya da razıydım, tabi şu vakitlerde gönlümü, başımı hafifçe sağa yatırıp bir takım insanların gözlerine bakma arzusu dolduruyor olsa da, içten içe bir lüzumsuzluk hissi ile burun buruna kalmaktayım, sözleri körelmeye yüz tutmuş ancak henüz uçurumdan aşağı itilmemiş bir an'a savrulmaktayım, adanmışlık mevzuma sahibiyet talep etmiş olan zat'a ve ömürlük bir ziyaret için yola çıkışıma dair -gelecekte talep etmiş olacak zat'a dair- hayaller kurmaktayım. uzunca bir vakit önce de yapmakta olduğum, kuşluk vakitlerindeki gün ışığını ruhuma doldurma mevzusuna fazlaca özlem duymuyor olsam da, halihazırda mevcudiyetimin yeterince kıymet teşkil etmemesi beni bu mevzudan da alıkoymakta, görüldüğü üzere  karanlıklara razı olmaktayım  artık, yitip gitmenin eşiğinde dolaşmaktayım, nitekim ellerimin uzanamadığı veya uzandıysa da tutunamadığı o sayısız çırpınış denemelerinden sonra, iyileşme çaba...
Devamını okuyun

Ikı Yaka Arasında

... Ne uzun vakittir öyle; kanatlıya bu denli hasret kalışım ile birlikte ruhumu da alıp götüren zaman. Durgunluğumu son verir, ne vakit görsem onu, bir an. Öyle bir etki ki bu, nice vakitler gülüşümü özgür kılan, ruhuma aydınlık sokakları yeniden tattıran. Fakat dile getirmeliyim; Ne vakit gördüğünüzde gülüyor isem de bilmelisiniz ki içten içe bir hüznedir yolculuğum, O vakit, galiba bendeniz, bir nevi hüzne tutkunum. Ellerimi uzatsam da dokunan olmaz ya elbet, tutulur ne vakit denesem bu yüzden, nutkum; Belki de sebebidir bu, ilelebet sürecek olan suskunluğumun. Kelimelerimi de alıp götürseler bir gün, ne olur bu gök yüzüme diye düşünür dururum. O nice zat'ın iç dökümleri olur belki de, gözlerimi açık tutmamı sağlayacak tek umudum. Görüyorum ki bir taraf yürüyor hep karanlık sokaklarda, bir tarafsa aydınlığa komşu olmuş, o en güzel diyarlarda. Bendeniz ise kağıttan bir gemi gibi süzülüyorum bu sıralar, iki yaka arasında. Ne yaşadım da ruhumu kaplıyor böylesine bi...
Devamını okuyun

Nerelerdeydiniz?

.... Yaprakların dökülmeye başladığı gün kaybolmuştunuz gözlerimin önünden.Meğer yeniden görmek için de aynı gün bulmalıymışım sizi.Kütüphaneleri alt üst etmekle geçirdiğim vakitler boyunca hakkınızda yüzlerce şey öğrenmiş olsam da, nerede bulacağımı bir türlü kestirememiştim aslında. Yine de, sizden bana kalan her şeyi yanıma alıp sonu gözükmeyen bu yola çıkmaya en baştan karar vermiştim. Uykudayken ben, hangi okyanusları dolaştırdınız bana, hangi güzellikleri yansıttınız ruhuma bilemiyorum, belki de hiç bilemeyeceğim.Öyle derinlere işlemiş ki yaptıklarınız, uyandırdınız beni sonunda o karanlık rüyamdan; kaldırım taşlarını takip ederek sahile ulaştığım günlere döndürdünüz beni. Her gece, dilediğim kadar net göremediğim yıldızlara bakmak mıydı garip olan, yoksa kurduğum hayallere olan inançsızlığımda mıydı ruhumu karanlığa boğan; Bilememiştim. Gözlerimi açmamın ardından, parlak gün ışığının beni aydınlatmasına izin vermeyi daha önce bu kadar istemiş miydim hatırlamıyorum bugü...
Devamını okuyun