Yagmur Gezgini

Kalbimin en derinlerine saplanmış olsaydı benliğimi yıpratan hatıralar;
Bil ki; ruhumu karanlığa sürükleyene sitemim var: Beni bu karanlıktan kurtar!

Gece ve gündüz kadar birbirine küskün ama bir o kadar da birbirine bağlıydı.
Düşüncelere dalıp gitmek kadar hoş ama bir o kadar da kısaydı.
Belki de hiç kısa olmadı.

Onca an, onca zaman olur da bir gün kaybolup gitmeye yüz tutarsa eğer,
ya da hakim olmak isterse gündüzlere, o karanlık geceler;
isterim ki gelin gözlerimin önüne, ruhunuza eşlik ederken kanatlarınız;
siz kurtarmazsanız aydınlığı, ben bu karanlıkta yaşayabilir miyim sanırsınız?

Benim dünyam yıkık dökük, parçalanmış; denizi durgun, rüzgarı hissiz.
Bulutlarım var hep gök yüzümde; ama yağmur yağmaz hiç, en karanlık günde bile.
Pekala bitmiş midir dersiniz göz yaşlarım; bitmiş olsaydı eğer ben her gün nasıl ağlarım?

Kapalı kapılar ardına saklanışımı mazur görün, ne olur;
Yıpranışa uğrarsam eğer, benliğim kanatlarınızdan olur.
Bu yüzden kabul edemem bir daha asla, sizi bu kadar uzaktan izlemeyi;
Gözlerimden akan yaşlar engelliyor, size olan hasretimi, gizlemeyi.

Siz;
Kanatlarınızdaki ışığın gözlerinize yansıdığı her gün batımında gelirdiniz,
sonra bana iyi olmamı söylerdiniz.Bense sizin bu isteğiniz üzerine, hangi hüzünlere
yelken açmışsam durup, rüzgara tersine esmesine söylerdim.Terse esen rüzgar,
götürürdü beni ardımda bırakmış olduğum o eski kıyılara.
Sanmayın bu hüzünler bende birer yara; çünkü siz öğrettiniz bana gülümsemeyi,
gözlerime her baktığınızda.
Öylesine borçluydum ki size, surlarım ardında kurduğum bu sessiz dünyamda;
Ayaklarına kapanırdım mutsuzluğun; sizi hapsetmeye çalıştığı her anda.

Derdim ki mutsuzluğa:
Ona yaşatacağın hüzünleri doldur bir kuyuya;
Sonra ise en derinlerine bırak beni, yalnızlığımla baş başa.
Yeterli gelmezse mutluluktan intikamını almaya;
Uzak diyarlara sürükle ruhumu, o karanlık yollarınla.
Bir daha çıkma karşısına beyaz kanatlının; bil ki sana son vermek için ben hep bu anı kollarım.
Kırma onun kanatlarını, yıkılmasını istemiyorsan karanlık dünyan;
Ona gelecek her zarardan sonra çıkacak tek bir savaş var ruhumda, o savaşın adı: İsyan!

...

                                                                                                      

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

baslıbasına bir derin kuytu

konuşmamın lüzumlu olduğu durumlar bile en az benim kadar lüzumsuzdu, halbuki ben bir ömür susmaya da razıydım, tabi şu vakitlerde gönlümü, başımı hafifçe sağa yatırıp bir takım insanların gözlerine bakma arzusu dolduruyor olsa da, içten içe bir lüzumsuzluk hissi ile burun buruna kalmaktayım, sözleri körelmeye yüz tutmuş ancak henüz uçurumdan aşağı itilmemiş bir an'a savrulmaktayım, adanmışlık mevzuma sahibiyet talep etmiş olan zat'a ve ömürlük bir ziyaret için yola çıkışıma dair -gelecekte talep etmiş olacak zat'a dair- hayaller kurmaktayım. uzunca bir vakit önce de yapmakta olduğum, kuşluk vakitlerindeki gün ışığını ruhuma doldurma mevzusuna fazlaca özlem duymuyor olsam da, halihazırda mevcudiyetimin yeterince kıymet teşkil etmemesi beni bu mevzudan da alıkoymakta, görüldüğü üzere  karanlıklara razı olmaktayım  artık, yitip gitmenin eşiğinde dolaşmaktayım, nitekim ellerimin uzanamadığı veya uzandıysa da tutunamadığı o sayısız çırpınış denemelerinden sonra, iyileşme çaba...
Devamını okuyun

Ikı Yaka Arasında

... Ne uzun vakittir öyle; kanatlıya bu denli hasret kalışım ile birlikte ruhumu da alıp götüren zaman. Durgunluğumu son verir, ne vakit görsem onu, bir an. Öyle bir etki ki bu, nice vakitler gülüşümü özgür kılan, ruhuma aydınlık sokakları yeniden tattıran. Fakat dile getirmeliyim; Ne vakit gördüğünüzde gülüyor isem de bilmelisiniz ki içten içe bir hüznedir yolculuğum, O vakit, galiba bendeniz, bir nevi hüzne tutkunum. Ellerimi uzatsam da dokunan olmaz ya elbet, tutulur ne vakit denesem bu yüzden, nutkum; Belki de sebebidir bu, ilelebet sürecek olan suskunluğumun. Kelimelerimi de alıp götürseler bir gün, ne olur bu gök yüzüme diye düşünür dururum. O nice zat'ın iç dökümleri olur belki de, gözlerimi açık tutmamı sağlayacak tek umudum. Görüyorum ki bir taraf yürüyor hep karanlık sokaklarda, bir tarafsa aydınlığa komşu olmuş, o en güzel diyarlarda. Bendeniz ise kağıttan bir gemi gibi süzülüyorum bu sıralar, iki yaka arasında. Ne yaşadım da ruhumu kaplıyor böylesine bi...
Devamını okuyun

Nerelerdeydiniz?

.... Yaprakların dökülmeye başladığı gün kaybolmuştunuz gözlerimin önünden.Meğer yeniden görmek için de aynı gün bulmalıymışım sizi.Kütüphaneleri alt üst etmekle geçirdiğim vakitler boyunca hakkınızda yüzlerce şey öğrenmiş olsam da, nerede bulacağımı bir türlü kestirememiştim aslında. Yine de, sizden bana kalan her şeyi yanıma alıp sonu gözükmeyen bu yola çıkmaya en baştan karar vermiştim. Uykudayken ben, hangi okyanusları dolaştırdınız bana, hangi güzellikleri yansıttınız ruhuma bilemiyorum, belki de hiç bilemeyeceğim.Öyle derinlere işlemiş ki yaptıklarınız, uyandırdınız beni sonunda o karanlık rüyamdan; kaldırım taşlarını takip ederek sahile ulaştığım günlere döndürdünüz beni. Her gece, dilediğim kadar net göremediğim yıldızlara bakmak mıydı garip olan, yoksa kurduğum hayallere olan inançsızlığımda mıydı ruhumu karanlığa boğan; Bilememiştim. Gözlerimi açmamın ardından, parlak gün ışığının beni aydınlatmasına izin vermeyi daha önce bu kadar istemiş miydim hatırlamıyorum bugü...
Devamını okuyun