Okyanusun Ruhu

Kelimelere sığdıramadıklarımı, kelimelere sığdırmaya mecbur kalmak mıydı benimkisi;
kanatlarınızı gördüğüm için miydi gözlerimdeki bu mutluluğun sesi;
yoksa her şey, sizi gök yüzüyle eş değer kılan ruhunuzu hissetmekte mi gizliydi;
Bilemezdim.
Gözlerimden içime doğru aktığı dönemlerde yaşların, beklemezdim çıkıp gelmesini karşıma;
Böylesine bir beyaz kanatlının.
Öylesine işledi ki ruhuma, ruhunuzun etkisi; sanki siz, kanatlarınızla birlikte bir huzurun bekçisi.
Her ne yaşayarak kalmasaydı da bir gün takatim; ruhumun resmini yeniden çizene son bulmaz asla:
Sadakatim.

Geceleri uyanır uyanmaz nedensizce pencerenin yanına kıvrılıp, gök yüzünü izlemeye ve tüm bu parıltıların
hangi uzak diyarlardan geldiğini düşünmeye başladığım zamanlarda siz geçerdiniz gözlerimin önünden.
O uyku sersemi hallerimde sanırdım ki siz,
beni o uzak diyarlara götürmek için gelmiştiniz, ve birazdan da bana kanatlarınızla eşlik edecektiniz.
Oysa ki her seferinde yanılmışım, bunu daha iyi anlıyorum.
Siz ki, beni kanatlarınızla o uzak diyarlara götürmediniz; çünkü siz, o uzak diyarları bana getirdiniz.
Var mı bundan daha ötesi?
Ne yazık ki bendeniz; getiremem gökleri parmak uçlarınıza, süzülemem, hayal dünyama süzüldüğünüz gibi,
hayal dünyanıza.

Çünkü asalet, kanatları olana.

Şansım olsaydı sizi çizmeye; gün batımını izlerken siz,
Gök yüzündeki renklerin ruhunuza akışını resmederdi ellerim birden,
Her şeyden habersiz, sonra siz;
Siz ki, nacizane ve utangaç ruhumun kapısını çalan o yabancı;
Bilmelisiniz ki, başka kapılar artık size yabancı.

Anlamsız gelirse bazen tüm bu deniz üstü hikayeler; kanatlarınıza çevirin gözlerinizi,
çünkü orada aradığınız tüm nadireler.
Derken,
Kanatlarınızın her parçasına gizlenmiş binlerce yağmur damlası çıksa ortaya bir anda;
gök yüzündeki renkler saklanır, size hayranlığından; o ufacık damlalar ardına.
Sonra denizlere anlatsam sizi, hızla atmaya başlar denizin kalbi;
mavisini gök yüzünden alıyor olsa dahi; ruhundaki parıltı, kanatlarınızın eseri.

...


                                                                                                                                                            

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

baslıbasına bir derin kuytu

konuşmamın lüzumlu olduğu durumlar bile en az benim kadar lüzumsuzdu, halbuki ben bir ömür susmaya da razıydım, tabi şu vakitlerde gönlümü, başımı hafifçe sağa yatırıp bir takım insanların gözlerine bakma arzusu dolduruyor olsa da, içten içe bir lüzumsuzluk hissi ile burun buruna kalmaktayım, sözleri körelmeye yüz tutmuş ancak henüz uçurumdan aşağı itilmemiş bir an'a savrulmaktayım, adanmışlık mevzuma sahibiyet talep etmiş olan zat'a ve ömürlük bir ziyaret için yola çıkışıma dair -gelecekte talep etmiş olacak zat'a dair- hayaller kurmaktayım. uzunca bir vakit önce de yapmakta olduğum, kuşluk vakitlerindeki gün ışığını ruhuma doldurma mevzusuna fazlaca özlem duymuyor olsam da, halihazırda mevcudiyetimin yeterince kıymet teşkil etmemesi beni bu mevzudan da alıkoymakta, görüldüğü üzere  karanlıklara razı olmaktayım  artık, yitip gitmenin eşiğinde dolaşmaktayım, nitekim ellerimin uzanamadığı veya uzandıysa da tutunamadığı o sayısız çırpınış denemelerinden sonra, iyileşme çaba...
Devamını okuyun

Ikı Yaka Arasında

... Ne uzun vakittir öyle; kanatlıya bu denli hasret kalışım ile birlikte ruhumu da alıp götüren zaman. Durgunluğumu son verir, ne vakit görsem onu, bir an. Öyle bir etki ki bu, nice vakitler gülüşümü özgür kılan, ruhuma aydınlık sokakları yeniden tattıran. Fakat dile getirmeliyim; Ne vakit gördüğünüzde gülüyor isem de bilmelisiniz ki içten içe bir hüznedir yolculuğum, O vakit, galiba bendeniz, bir nevi hüzne tutkunum. Ellerimi uzatsam da dokunan olmaz ya elbet, tutulur ne vakit denesem bu yüzden, nutkum; Belki de sebebidir bu, ilelebet sürecek olan suskunluğumun. Kelimelerimi de alıp götürseler bir gün, ne olur bu gök yüzüme diye düşünür dururum. O nice zat'ın iç dökümleri olur belki de, gözlerimi açık tutmamı sağlayacak tek umudum. Görüyorum ki bir taraf yürüyor hep karanlık sokaklarda, bir tarafsa aydınlığa komşu olmuş, o en güzel diyarlarda. Bendeniz ise kağıttan bir gemi gibi süzülüyorum bu sıralar, iki yaka arasında. Ne yaşadım da ruhumu kaplıyor böylesine bi...
Devamını okuyun

Nerelerdeydiniz?

.... Yaprakların dökülmeye başladığı gün kaybolmuştunuz gözlerimin önünden.Meğer yeniden görmek için de aynı gün bulmalıymışım sizi.Kütüphaneleri alt üst etmekle geçirdiğim vakitler boyunca hakkınızda yüzlerce şey öğrenmiş olsam da, nerede bulacağımı bir türlü kestirememiştim aslında. Yine de, sizden bana kalan her şeyi yanıma alıp sonu gözükmeyen bu yola çıkmaya en baştan karar vermiştim. Uykudayken ben, hangi okyanusları dolaştırdınız bana, hangi güzellikleri yansıttınız ruhuma bilemiyorum, belki de hiç bilemeyeceğim.Öyle derinlere işlemiş ki yaptıklarınız, uyandırdınız beni sonunda o karanlık rüyamdan; kaldırım taşlarını takip ederek sahile ulaştığım günlere döndürdünüz beni. Her gece, dilediğim kadar net göremediğim yıldızlara bakmak mıydı garip olan, yoksa kurduğum hayallere olan inançsızlığımda mıydı ruhumu karanlığa boğan; Bilememiştim. Gözlerimi açmamın ardından, parlak gün ışığının beni aydınlatmasına izin vermeyi daha önce bu kadar istemiş miydim hatırlamıyorum bugü...
Devamını okuyun