Müzik Kutusu

...
Kar küresinin bir müzik kutusuna dönüşebileceği hiç aklıma gelmemişti.Onu yanımdan ayırmamış olsam da, melodilerini hiç duymamıştım ya da hissetmemiştim.Belki de duyabileceğim sesler değildi bu düşünce fısıltıları.
Ne de olsa;
"Büyüsü sırrında." diye tekrarladım yeniden.
Gerçekten de öyleydi, büyüsü sırrındaydı, bilinmeden, çözülmeden daha güzeldi düşünceler, duygular.Bir müzik kutusundaki melodileri dinlemek kadar müthiş, çikolata tadındaki nefret kadar paha biçilemezdi.
...
Tabi;
bir şeylerin eksik olmaması şartıyla.
Bir parça için sözlerin,
Bir kitap için kahvenin,
"Daniel için Max'in," olması gerektiği şartları gibi.
Benim içinse biraz karışık.
Parıltı.
Beyaz kanatlı.
Sonra mavi.
Sonra yeşil.
Ve daha birçok şey.
Neden hepsi bir arada olmasın ki?
Belki de fazla soyut bir düşüncedir.
...
Kendimi soyutlaştırmamın etkisiyle bir çeşit zihin oyununa girmiş halde buldum düşüncelerimi.Her şey fazla soyut gelmeye başladığında;
"Farklı bir şey olmaz çünkü onlar soyuttur." kadar anlamsız bir cümleyi söylediğimi farkettiğimde;
"Onları soyutlaştıran sensin." kadar net ve anlaşılır kelimelerin fısıldandığını duydum.
İçimden buna cevap vermek gelmedi, sanırım karşıma gelip, aynı kelimeleri tekrar söylemesini beklemiştim.
...
Tüm bunları, o gümüş işlemeli ahşap kutumdan çıkan kağıttaki çizgi dünyasına izleyerek geldiğim bu mağaradaki, parlak ve aynaya benzeyen bir etkiye sahip kristal sütunlardan öğrendim.Bu düşünce parçacıklarımı, o parlaklığın içinde görmüştüm.Bir şekilde iç dünyamı alıp bilinçaltı aynalarına yansıtan kristallerin, aslında "kuvars kristali" olduğunu öğrenmem de pek uzun sürmedi.
Yine de bu etkiye nasıl sağlayabildiğini çözememiştim.
Yanımda bunu sorabileceğim ilk kişi bile yoksa..
Soramadım.
Ama bana sorulmuş olan farklı sorulara iki cevabım vardı;
"Senin için kanatlarının rengini seçtim; parıltın sönmesin diye.
 Senin içinse okyanusun rengini seçtim; sonsuzluğun bitmesin diye."
...

                                                                                                                                                       15 Mayıs 2014 / 16:50                                                                                                                                               Düşünce biyografisi / Melodi*

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

baslıbasına bir derin kuytu

konuşmamın lüzumlu olduğu durumlar bile en az benim kadar lüzumsuzdu, halbuki ben bir ömür susmaya da razıydım, tabi şu vakitlerde gönlümü, başımı hafifçe sağa yatırıp bir takım insanların gözlerine bakma arzusu dolduruyor olsa da, içten içe bir lüzumsuzluk hissi ile burun buruna kalmaktayım, sözleri körelmeye yüz tutmuş ancak henüz uçurumdan aşağı itilmemiş bir an'a savrulmaktayım, adanmışlık mevzuma sahibiyet talep etmiş olan zat'a ve ömürlük bir ziyaret için yola çıkışıma dair -gelecekte talep etmiş olacak zat'a dair- hayaller kurmaktayım. uzunca bir vakit önce de yapmakta olduğum, kuşluk vakitlerindeki gün ışığını ruhuma doldurma mevzusuna fazlaca özlem duymuyor olsam da, halihazırda mevcudiyetimin yeterince kıymet teşkil etmemesi beni bu mevzudan da alıkoymakta, görüldüğü üzere  karanlıklara razı olmaktayım  artık, yitip gitmenin eşiğinde dolaşmaktayım, nitekim ellerimin uzanamadığı veya uzandıysa da tutunamadığı o sayısız çırpınış denemelerinden sonra, iyileşme çaba...
Devamını okuyun

Ikı Yaka Arasında

... Ne uzun vakittir öyle; kanatlıya bu denli hasret kalışım ile birlikte ruhumu da alıp götüren zaman. Durgunluğumu son verir, ne vakit görsem onu, bir an. Öyle bir etki ki bu, nice vakitler gülüşümü özgür kılan, ruhuma aydınlık sokakları yeniden tattıran. Fakat dile getirmeliyim; Ne vakit gördüğünüzde gülüyor isem de bilmelisiniz ki içten içe bir hüznedir yolculuğum, O vakit, galiba bendeniz, bir nevi hüzne tutkunum. Ellerimi uzatsam da dokunan olmaz ya elbet, tutulur ne vakit denesem bu yüzden, nutkum; Belki de sebebidir bu, ilelebet sürecek olan suskunluğumun. Kelimelerimi de alıp götürseler bir gün, ne olur bu gök yüzüme diye düşünür dururum. O nice zat'ın iç dökümleri olur belki de, gözlerimi açık tutmamı sağlayacak tek umudum. Görüyorum ki bir taraf yürüyor hep karanlık sokaklarda, bir tarafsa aydınlığa komşu olmuş, o en güzel diyarlarda. Bendeniz ise kağıttan bir gemi gibi süzülüyorum bu sıralar, iki yaka arasında. Ne yaşadım da ruhumu kaplıyor böylesine bi...
Devamını okuyun

Nerelerdeydiniz?

.... Yaprakların dökülmeye başladığı gün kaybolmuştunuz gözlerimin önünden.Meğer yeniden görmek için de aynı gün bulmalıymışım sizi.Kütüphaneleri alt üst etmekle geçirdiğim vakitler boyunca hakkınızda yüzlerce şey öğrenmiş olsam da, nerede bulacağımı bir türlü kestirememiştim aslında. Yine de, sizden bana kalan her şeyi yanıma alıp sonu gözükmeyen bu yola çıkmaya en baştan karar vermiştim. Uykudayken ben, hangi okyanusları dolaştırdınız bana, hangi güzellikleri yansıttınız ruhuma bilemiyorum, belki de hiç bilemeyeceğim.Öyle derinlere işlemiş ki yaptıklarınız, uyandırdınız beni sonunda o karanlık rüyamdan; kaldırım taşlarını takip ederek sahile ulaştığım günlere döndürdünüz beni. Her gece, dilediğim kadar net göremediğim yıldızlara bakmak mıydı garip olan, yoksa kurduğum hayallere olan inançsızlığımda mıydı ruhumu karanlığa boğan; Bilememiştim. Gözlerimi açmamın ardından, parlak gün ışığının beni aydınlatmasına izin vermeyi daha önce bu kadar istemiş miydim hatırlamıyorum bugü...
Devamını okuyun