Isık Oyunları

...
Kum tepesinin zirvesine çıkmışken bu devasa dağ serpintilerini es geçmek olmazdı.Dağların her birinin, birer sembole den gelen bir kronolojisi olduğu gerçeği içimi ürpertiyor doğrusu.
Vadinin ucuna uzanan patikayı kullanarak, serpintilerle yüz yüze gelip, onları araştırmayı isterdim.
Ki bunu yapmıyorum.Yapamıyorum.
Belki de yapmak istemiyorum.
Böyle muhteşem ışık oyunlarının gökyüzünü aydınlattığı bir kum tepesinin zirvesi, seni zirveye
kuş tüyü gibi hafif bir şekilde bırakan kanatlı birinin oluşu kadar karmaşıklığın ortasında kalırken insan,
pek de isteklerine ya da meraklarına zaman ayırmayı tercih etmiyor.
Tercih etmek daha da güzel olabilirdi belki de.Her medeniyetin, her canlının, her ışığın, her kar tanesinin
bile bir hikayesi olduğu gerçeğini tatmak, gayet tatmin edici ve merak uyandırıcı bir olgu olabilirdi;
Kimileri için.
Tabi ki olmayabilirdi de.
Zirvenin uç kısmana doğru ilerledikçe, artarken heyecan;
bu heyecanı, görülmeye değer olan her bir parıltının verdiği mutluluk ve olağan üstülük parçalarının etkisiyle
azaltan bir his, bu.
...
Karmaşıklığı, muhteşem olmasına dayanıyor sanırım.
Gök kuşağını güzelleştiren renklerin ön planda olmasıyla karşılaşılan etki ve güneşin batışını süsleyen merdiven taşları havasındaki kızıllıkla birlikte, gözlerinin önünde uçuşan ateş böceklerinden parıltısıyla güçlenen,
kanatlarını bir asi gibi açmış, havada süzülen beyaz kanatlıya takılıp kalmamak, neredeyse imkansız;
Kimileri için.
Bunu görebilmek isterdim gerçekten.Oysa ki bunları gözlerimin önünden bir film şeridi gibi yavaşça gezdiren;
Burasıydı, sanırım.
Bulunduğum yer.
Minik bir şeyin bile eksik olması, bu gizli sinema salonunu söndürmeye yeterdi belki de.
...
Okuduğum yazılı tabletlerin pek çoğundan etkilenerek, anlamaya çalıştım ayaklarımın altındaki şaheseri.
Sanki bilim-kurgu'ya kaçmıştım biraz, gizli bir kilit aradım duvarlarda.Ya da bir geçit.
Ama şuan için bulamadım bu geçidi.
Süzülemedim içine.
Dokunamadım.
Belki de "zamanı gelince".
...

                                                                                                                                                      26 Mayıs 2014 / 16:32
                                                                                                                                       Düşünce biyografisi / Gök kuşağı*


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

baslıbasına bir derin kuytu

konuşmamın lüzumlu olduğu durumlar bile en az benim kadar lüzumsuzdu, halbuki ben bir ömür susmaya da razıydım, tabi şu vakitlerde gönlümü, başımı hafifçe sağa yatırıp bir takım insanların gözlerine bakma arzusu dolduruyor olsa da, içten içe bir lüzumsuzluk hissi ile burun buruna kalmaktayım, sözleri körelmeye yüz tutmuş ancak henüz uçurumdan aşağı itilmemiş bir an'a savrulmaktayım, adanmışlık mevzuma sahibiyet talep etmiş olan zat'a ve ömürlük bir ziyaret için yola çıkışıma dair -gelecekte talep etmiş olacak zat'a dair- hayaller kurmaktayım. uzunca bir vakit önce de yapmakta olduğum, kuşluk vakitlerindeki gün ışığını ruhuma doldurma mevzusuna fazlaca özlem duymuyor olsam da, halihazırda mevcudiyetimin yeterince kıymet teşkil etmemesi beni bu mevzudan da alıkoymakta, görüldüğü üzere  karanlıklara razı olmaktayım  artık, yitip gitmenin eşiğinde dolaşmaktayım, nitekim ellerimin uzanamadığı veya uzandıysa da tutunamadığı o sayısız çırpınış denemelerinden sonra, iyileşme çaba...
Devamını okuyun

Ikı Yaka Arasında

... Ne uzun vakittir öyle; kanatlıya bu denli hasret kalışım ile birlikte ruhumu da alıp götüren zaman. Durgunluğumu son verir, ne vakit görsem onu, bir an. Öyle bir etki ki bu, nice vakitler gülüşümü özgür kılan, ruhuma aydınlık sokakları yeniden tattıran. Fakat dile getirmeliyim; Ne vakit gördüğünüzde gülüyor isem de bilmelisiniz ki içten içe bir hüznedir yolculuğum, O vakit, galiba bendeniz, bir nevi hüzne tutkunum. Ellerimi uzatsam da dokunan olmaz ya elbet, tutulur ne vakit denesem bu yüzden, nutkum; Belki de sebebidir bu, ilelebet sürecek olan suskunluğumun. Kelimelerimi de alıp götürseler bir gün, ne olur bu gök yüzüme diye düşünür dururum. O nice zat'ın iç dökümleri olur belki de, gözlerimi açık tutmamı sağlayacak tek umudum. Görüyorum ki bir taraf yürüyor hep karanlık sokaklarda, bir tarafsa aydınlığa komşu olmuş, o en güzel diyarlarda. Bendeniz ise kağıttan bir gemi gibi süzülüyorum bu sıralar, iki yaka arasında. Ne yaşadım da ruhumu kaplıyor böylesine bi...
Devamını okuyun

Nerelerdeydiniz?

.... Yaprakların dökülmeye başladığı gün kaybolmuştunuz gözlerimin önünden.Meğer yeniden görmek için de aynı gün bulmalıymışım sizi.Kütüphaneleri alt üst etmekle geçirdiğim vakitler boyunca hakkınızda yüzlerce şey öğrenmiş olsam da, nerede bulacağımı bir türlü kestirememiştim aslında. Yine de, sizden bana kalan her şeyi yanıma alıp sonu gözükmeyen bu yola çıkmaya en baştan karar vermiştim. Uykudayken ben, hangi okyanusları dolaştırdınız bana, hangi güzellikleri yansıttınız ruhuma bilemiyorum, belki de hiç bilemeyeceğim.Öyle derinlere işlemiş ki yaptıklarınız, uyandırdınız beni sonunda o karanlık rüyamdan; kaldırım taşlarını takip ederek sahile ulaştığım günlere döndürdünüz beni. Her gece, dilediğim kadar net göremediğim yıldızlara bakmak mıydı garip olan, yoksa kurduğum hayallere olan inançsızlığımda mıydı ruhumu karanlığa boğan; Bilememiştim. Gözlerimi açmamın ardından, parlak gün ışığının beni aydınlatmasına izin vermeyi daha önce bu kadar istemiş miydim hatırlamıyorum bugü...
Devamını okuyun