Çıglıklarımın Sıgınagı

...
Gümüş işlemeli ahşap kutuyu elime aldım ve bir kağıt parçasına not ettiğim harfleri yırtıcı bir sessizlik içinde okumaya başladım.Bu da bir tür oyun gibiydi benim için.Açtığım da neyle karşılaşacağımı bilmesem bile, içinde olabilecekler beni heyecanlandırmıştı.
Sanırım bu harfleri bulduğum anda, aklımda pek çok şey olmalı ki; sadece yazmış ve bu şekilde bir anlam taşımadığının farkında değildim.
Yirmi bir harften oluşan bu şifreyi çözebilmek neredeyse güneşin batışını bulmuştu.Yanımda bunu sorabileceğim ilk kişi bile yoksa; demek ki bunu ben yapmalıyım dedim.Bulduğum şey..;
"Çığlıklarımın sığınağı" 'ydı.
Benim için fazla yoğun bir duygu içeren bu iki kelime; gümüş kapılarımın anahtarı olmuştu.Elimi yavaşça kutunun kapağına uzatıp, açtım.Tam olarak beklediğim bu değildi.
Yani kutunun içinde güzel yazılmış bir yazı ve bir kar küresi vardı.
Buna pek anlam verememiştim aslında.Elbette bu iki güzel şey benim için o kadar değerliydi ki; ama sanırım daha farklı bir şeyler çıkmasını umuyordum.
Derken;
"O kutuda senden parçalar saklı aslında." gibi güzel kelimelerle, o etkileyici ses tonunun etkisiyle bana söylediği sözler aklıma geldi beyaz kanatlının.
Gerçekten de benden parçalar saklıydı.
Güzel yazılmış bir yazının olduğunu da farketmiş olsam da kendimi kar küresinden alamamıştım.
Bana çok farklı bir duyguyu çağrıştırıyordu.
Kar küresinin etki alanından çıktıktan sonra, gözlerimi yazıya dikmiş merakla bakıyordum.Kağıdın üst kısmında özenle yazılmış bir metin, alt kısmında ise bir çizgi dünyası vardı.
Böyle bir yazıyı daha önce okumamıştım.Sanki bügun "fazla"lıklar günüydü benim için; duygu yükü o kadar yoğundu ki kelimelerin, düşen göz yaşı damlalarımı silmek, içimden gelmemişti.
Göz yaşı damlalarımın düşmeye başladığı anlarda hep beyaz kanatlı gelirdi yanıma.Yine gelir diye bekledim, gelsin istedim, gel istedim ama onu göremedim.
"Belki daha sonra.." diyerek iç çektim biraz.
Tekrar okumak istemedim yazılanları, çizgi dünyası dikkatimi çekince, ona odaklanmaya çalıştım.Sanırım bu bir haritaydı.İlginç kısmı benim dünyamdaki bir yerin haritası.
Ben yine bilmiyorum.
Neresi olduğunu, nereyi gösterdiğini tam anlayamasam da, bir şekilde burayı bulmayı umuyordum.
Kar küremi sırt çantama koyup yürümeye, haritayı takip etmeye başladım.Yürürken gökyüzünü izlemeyi sevdiğim için, yine gökyüzündeydi gözlerim.Ne zaman gökyüzünde bir parıltı olsa, beyaz kanatlı'nın habercisiydi, daha önce de görmüştüm.Tıpkı gözyaşlarımda olduğu gibi.
Bu sefer gelmişti belki, ama uzaktaydı.Yükseklerdeydi.
İnmedi aşağı.Gelmedi yanıma.
Belki de arada mavi bulutlar vardı, bu yüzden gelemedi yanıma.
Oysa ki ben;
Özledim dediğimde ciddiydim, gerçekten.
...


                                                                                                                                                           11 Mayıs 2014 / 00:25
                                                                                                                                             Düşünce biyografisi / Kar küresi*
 



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

baslıbasına bir derin kuytu

konuşmamın lüzumlu olduğu durumlar bile en az benim kadar lüzumsuzdu, halbuki ben bir ömür susmaya da razıydım, tabi şu vakitlerde gönlümü, başımı hafifçe sağa yatırıp bir takım insanların gözlerine bakma arzusu dolduruyor olsa da, içten içe bir lüzumsuzluk hissi ile burun buruna kalmaktayım, sözleri körelmeye yüz tutmuş ancak henüz uçurumdan aşağı itilmemiş bir an'a savrulmaktayım, adanmışlık mevzuma sahibiyet talep etmiş olan zat'a ve ömürlük bir ziyaret için yola çıkışıma dair -gelecekte talep etmiş olacak zat'a dair- hayaller kurmaktayım. uzunca bir vakit önce de yapmakta olduğum, kuşluk vakitlerindeki gün ışığını ruhuma doldurma mevzusuna fazlaca özlem duymuyor olsam da, halihazırda mevcudiyetimin yeterince kıymet teşkil etmemesi beni bu mevzudan da alıkoymakta, görüldüğü üzere  karanlıklara razı olmaktayım  artık, yitip gitmenin eşiğinde dolaşmaktayım, nitekim ellerimin uzanamadığı veya uzandıysa da tutunamadığı o sayısız çırpınış denemelerinden sonra, iyileşme çaba...
Devamını okuyun

Ikı Yaka Arasında

... Ne uzun vakittir öyle; kanatlıya bu denli hasret kalışım ile birlikte ruhumu da alıp götüren zaman. Durgunluğumu son verir, ne vakit görsem onu, bir an. Öyle bir etki ki bu, nice vakitler gülüşümü özgür kılan, ruhuma aydınlık sokakları yeniden tattıran. Fakat dile getirmeliyim; Ne vakit gördüğünüzde gülüyor isem de bilmelisiniz ki içten içe bir hüznedir yolculuğum, O vakit, galiba bendeniz, bir nevi hüzne tutkunum. Ellerimi uzatsam da dokunan olmaz ya elbet, tutulur ne vakit denesem bu yüzden, nutkum; Belki de sebebidir bu, ilelebet sürecek olan suskunluğumun. Kelimelerimi de alıp götürseler bir gün, ne olur bu gök yüzüme diye düşünür dururum. O nice zat'ın iç dökümleri olur belki de, gözlerimi açık tutmamı sağlayacak tek umudum. Görüyorum ki bir taraf yürüyor hep karanlık sokaklarda, bir tarafsa aydınlığa komşu olmuş, o en güzel diyarlarda. Bendeniz ise kağıttan bir gemi gibi süzülüyorum bu sıralar, iki yaka arasında. Ne yaşadım da ruhumu kaplıyor böylesine bi...
Devamını okuyun

Nerelerdeydiniz?

.... Yaprakların dökülmeye başladığı gün kaybolmuştunuz gözlerimin önünden.Meğer yeniden görmek için de aynı gün bulmalıymışım sizi.Kütüphaneleri alt üst etmekle geçirdiğim vakitler boyunca hakkınızda yüzlerce şey öğrenmiş olsam da, nerede bulacağımı bir türlü kestirememiştim aslında. Yine de, sizden bana kalan her şeyi yanıma alıp sonu gözükmeyen bu yola çıkmaya en baştan karar vermiştim. Uykudayken ben, hangi okyanusları dolaştırdınız bana, hangi güzellikleri yansıttınız ruhuma bilemiyorum, belki de hiç bilemeyeceğim.Öyle derinlere işlemiş ki yaptıklarınız, uyandırdınız beni sonunda o karanlık rüyamdan; kaldırım taşlarını takip ederek sahile ulaştığım günlere döndürdünüz beni. Her gece, dilediğim kadar net göremediğim yıldızlara bakmak mıydı garip olan, yoksa kurduğum hayallere olan inançsızlığımda mıydı ruhumu karanlığa boğan; Bilememiştim. Gözlerimi açmamın ardından, parlak gün ışığının beni aydınlatmasına izin vermeyi daha önce bu kadar istemiş miydim hatırlamıyorum bugü...
Devamını okuyun