Gün Batımı

...
"Kim olduğunu anlamaya çalışmaktan başka bir şey yapamıyorum.
 Ayrıca buraya nasıl geldin?"
"Buraya geldim, çünkü beni sen çağırmıştın unutma, ve asıl soru sorması gereken benim."
"Soru mu?" derken yaşadığım şaşkınlıkla birlikte, pek çok şeye cevap alamayacak olmamın belirsizliğini  hissettim.
 Bir kez daha.
"Peki dinliyorum." demekten başka çarem kalmamıştı.Bana sorması gerekenleri sorup dünyamdan gitmesini  beklerken geri dönüp uçuruma karşı oturmaya devam ettim.Sesinin neden bu kadar tanıdık geldiğini  bilmiyorum ama bana birisini anımsatmıştı.Beyaz kanatlı'nın sesini ilk duyduğum andaki gibi.
O sırada bunları düşünmemin iyi bir durum olmadığı aklıma geldi.Çünkü farkındaydım ki, benim dünyamdakiler, ne düşündüğümü görebiliyor.
Dudaklarımı kıpırdatmamış olsam da, o her şeyi duymuştu.
"Yanımda kimse yokken bu durumu nasıl düzeltebileceğimi düşünmeliyim" dedim kendi kendime.
Uzun süredir uçuruma uzanmış ayaklarımı durmadan sallamaya çalışıyordum.Aslında yaptığım tek şey soruları beklemekti.Gün batımını seyretmek için bekleyen birine bürünmüştüm ki hala arkamda mı diye kontrol etmek isteyip kafamı çevirdim.
Tabi ki yoktu.
Çünkü olsa sesini duyardım.
Aptalca ifadelerle karşımdaki kızıl manzarayı izlemeye başladım.Bir yandan izlerken bir yandan da gereksiz düşüncelere kapıldım da diyebilirim.Yine de;
kilitli kutunun içinde ne olduğunu merak ediyor olmam, gereksiz düşüncelerimi bastırdı.Hep aradığım cevaplar belki de kutunun içindeydi.Kaybolan harflerin oluşturduğu kelimeleri bulmuştum ama sanırım bunca şeyin ardında, onları da unutmuştum.
Tekrar bulabilirdim belki ama karanlık çökmek üzereydi ve parıltı kaynağım yanımda değildi.Yani
Beyaz kanatlı.
Az önce gördüğüm şeyin bir halüsinasyon olup olmadığını, ondan öğrenebilirdim mesela.Ya da buraya nasıl geldiğini.Açıkçası aklıma takılan şey farklıydı.
Söylediğine göre onu ben çağırmıştım ama nasıl olduğunu bilmiyorum.Eğer onu çağırabiliyorsam, Beyaz kanatlı'yı da çağırabilir miydim?
Elbette ki Beyaz kanatlı benim dünyamda hep, ve beni ne zaman, nerede bulması gerektiğini biliyor.Peki ya ben istediğim zaman onun yanına gidebilir miydim?...
Neyse ki ona ihtiyacım olduğu her an yanımda beliriyor.Bilmiyorum ama bu hoşuma gidiyor olmalı.
Hoşuma gidiyor, çünkü yine buradaydı.Tam onu nasıl bulabilirim diye düşünürken, gelmişti.
Ona dönüp, gülümsedim ama bir şey sormadım.
Gelmiş olması bile gayet güzeldi.
"Artık gitmeliyiz, gökyüzüne biraz ara vermelisin."
"Nasıl istersen." dedim.
Onu görebildiğim için havalara uçmak istesem de yapmadım.O an için biraz çocukça geldi sanırım.
Kutunun içinde her ne varsa çok merak ettiğimi söylemeye çalışıyordum ki sözümü kesti ve;
"Ona iyi davran." dedi.
Açıkçası yine anlamamıştım çünkü bunu kutu için de söylemiş olabilirdi, o gördüğüm gizemli kişi için de söylemiş olabilirdi.
"Acaba bunu hangisi için söyledin?"
"İkisi için de.O kutuda senden parçalar saklı aslında.Tıpkı o gördüğün halüsinasyonda olduğu gibi."
"Demek halüsinasyondu."
"Belki."
"Kanatların hala çok güzel ama benim gibi konuşmaya başladın."
...

                                                                                                                                                           07 Nisan 2014 / 13:25
                                                                                                                                       Düşünce biyografisi / Halüsinasyon*






 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

baslıbasına bir derin kuytu

konuşmamın lüzumlu olduğu durumlar bile en az benim kadar lüzumsuzdu, halbuki ben bir ömür susmaya da razıydım, tabi şu vakitlerde gönlümü, başımı hafifçe sağa yatırıp bir takım insanların gözlerine bakma arzusu dolduruyor olsa da, içten içe bir lüzumsuzluk hissi ile burun buruna kalmaktayım, sözleri körelmeye yüz tutmuş ancak henüz uçurumdan aşağı itilmemiş bir an'a savrulmaktayım, adanmışlık mevzuma sahibiyet talep etmiş olan zat'a ve ömürlük bir ziyaret için yola çıkışıma dair -gelecekte talep etmiş olacak zat'a dair- hayaller kurmaktayım. uzunca bir vakit önce de yapmakta olduğum, kuşluk vakitlerindeki gün ışığını ruhuma doldurma mevzusuna fazlaca özlem duymuyor olsam da, halihazırda mevcudiyetimin yeterince kıymet teşkil etmemesi beni bu mevzudan da alıkoymakta, görüldüğü üzere  karanlıklara razı olmaktayım  artık, yitip gitmenin eşiğinde dolaşmaktayım, nitekim ellerimin uzanamadığı veya uzandıysa da tutunamadığı o sayısız çırpınış denemelerinden sonra, iyileşme çaba...
Devamını okuyun

Ikı Yaka Arasında

... Ne uzun vakittir öyle; kanatlıya bu denli hasret kalışım ile birlikte ruhumu da alıp götüren zaman. Durgunluğumu son verir, ne vakit görsem onu, bir an. Öyle bir etki ki bu, nice vakitler gülüşümü özgür kılan, ruhuma aydınlık sokakları yeniden tattıran. Fakat dile getirmeliyim; Ne vakit gördüğünüzde gülüyor isem de bilmelisiniz ki içten içe bir hüznedir yolculuğum, O vakit, galiba bendeniz, bir nevi hüzne tutkunum. Ellerimi uzatsam da dokunan olmaz ya elbet, tutulur ne vakit denesem bu yüzden, nutkum; Belki de sebebidir bu, ilelebet sürecek olan suskunluğumun. Kelimelerimi de alıp götürseler bir gün, ne olur bu gök yüzüme diye düşünür dururum. O nice zat'ın iç dökümleri olur belki de, gözlerimi açık tutmamı sağlayacak tek umudum. Görüyorum ki bir taraf yürüyor hep karanlık sokaklarda, bir tarafsa aydınlığa komşu olmuş, o en güzel diyarlarda. Bendeniz ise kağıttan bir gemi gibi süzülüyorum bu sıralar, iki yaka arasında. Ne yaşadım da ruhumu kaplıyor böylesine bi...
Devamını okuyun

Nerelerdeydiniz?

.... Yaprakların dökülmeye başladığı gün kaybolmuştunuz gözlerimin önünden.Meğer yeniden görmek için de aynı gün bulmalıymışım sizi.Kütüphaneleri alt üst etmekle geçirdiğim vakitler boyunca hakkınızda yüzlerce şey öğrenmiş olsam da, nerede bulacağımı bir türlü kestirememiştim aslında. Yine de, sizden bana kalan her şeyi yanıma alıp sonu gözükmeyen bu yola çıkmaya en baştan karar vermiştim. Uykudayken ben, hangi okyanusları dolaştırdınız bana, hangi güzellikleri yansıttınız ruhuma bilemiyorum, belki de hiç bilemeyeceğim.Öyle derinlere işlemiş ki yaptıklarınız, uyandırdınız beni sonunda o karanlık rüyamdan; kaldırım taşlarını takip ederek sahile ulaştığım günlere döndürdünüz beni. Her gece, dilediğim kadar net göremediğim yıldızlara bakmak mıydı garip olan, yoksa kurduğum hayallere olan inançsızlığımda mıydı ruhumu karanlığa boğan; Bilememiştim. Gözlerimi açmamın ardından, parlak gün ışığının beni aydınlatmasına izin vermeyi daha önce bu kadar istemiş miydim hatırlamıyorum bugü...
Devamını okuyun