Çilek Parçaları

...
Beni götürdüğü karanlığın sonunda yalnız bıraktı.
Bir süre kanatlarının gölgesinde bekledim.
Kilitli kutu aklıma geldi.Onu almak için geri dönmeyi düşündüğüm anda, anlayamadığım bir şeyler oldu ve
kendimi kutunun yanında buldum.
Sonuçta benim dünyamdı ama dalgalara söz geçiremediğimi hatırlamıştım ve bu istediklerimin
olmayacağına inandırmıştı beni.
Rüyalarımda bile.
Kutuyu elime aldım.Açmak istesem de açamazdım.Çünkü bir anahtarı yoktu.
Nasıl açıldığını bilmiyordum.
Duygu karmaşıklığım içinde değişik bir ruh halindeydim ve bu kutudan beni "umut"landıracak bir şeyler çıkmasına gerçekten çok ihtiyacım vardı.
Belki de Mavi dünyam ile ilgili bir şey.
"Üzgünlük beni iyi etkilemiyor.Belirsizlik de öyle.Ve "umut"suzluk da."
 Süzülen gözyaşlarımın kutuyu sırılsıklam hale getirdiğini görünce,onu bıraktım.
Gökyüzüne döndüm.
İlk bakışta farketmesem de kutunun alt kısmına birkaç cümlenin kazınmış olduğunu anlayınca hemen onu yerden aldım.Okunmayacak kadar eski bir yazıya benziyordu.Parmaklarımı kazınmış olan yazının üstünden hafifçe kaydırmaya başladım.
Son harfe geldiğimde kutuyu elimden düşürdüm.
Ne olduğunu, burada neler döndüğünü gerçekten anlayamaz olmuştum.
"Neden düştü?"...
Tekrar yerden aldım ve biraz daha dikkatli olmaya çalıştım.Parmaklarımı sırasıyla harflerin üzerinden geçirirken harflerden biri, bir anda kayboldu.
Bir tanesi daha kayboldu.
Derken bir tanesi daha...
Sanırım bu kazınmış bir cümle değil bir alfabeydi.
Belki de bir şifre.
...
Kaybolan harfleri bulmak için harcadığım zamanımı kutuyu açmak için harcasaydım;
içinde ne olduğunu öğrenmiş olurdum.
Neyse ki tüm harfleri bulmuştum.Bilmediğim bir alfabedeki harfleri tanıyabilmek de ayrı bir yetenek olsa gerek.Bir şifre olabileceğini düşünmeye başlasam da, bunu yapmaktan vazgeçmiş gibiydim.
Çünkü beyaz kanatlı hala benimleydi ve ona söz vermiştim;
"Söz veriyorum, sen dünyamdan gittiğinde açacağım.
 Peki ya hiç açamazsam yani...
 ...bana içinde ne olduğunu söyler misin?..."
Sanırım yine beni reddetmişti.
"Bunu yapamam.
 Dibe vurduğumuz zaman, değişime açık hale geliriz.
 Bu değişime ihtiyacın olabilir.
 Geçmişinle yüzleştiğinde..."
...
Biraz yürümeye karar verdim.Kutuyu da yanıma almıştım.
Yolun sonuna ulaştığımda muhteşem manzaranın keyfini çıkarmam gerektiğini düşündüm.
Oturdum ve ayaklarımı uçurumun boş sokaklarına uzattım.
Bir ses duydum, sanırım arkamda birisi vardı.
Ona seslendim.
"Şimdi olmaz, ben...sadece yalnız kalmak istiyorum..."
"Ama beni sen çağırdın."
Ayağa kalktım ve arkamı döndüm.Beni kimin beklediğini tahmin edemezdim.
"Ama bu ses....sen yoksa..."
"Sonunda benimle bağlantı kurabildin."
"Ben...anlamıyorum..."
"Düşün.
 Tüm bunlar *Ne için*?
 ...
 "Hissettiklerinin sonunda tek bir şeye karşılık gelmesi;
 Tek bir soruya.
 Neyi feda etmeye hazırsın?"
 ...


                                                                                                                                                                 04.04.2014 / 00:01

                                                                                                                                        Düşünce biyografisi / Yarım kalmak*

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

baslıbasına bir derin kuytu

konuşmamın lüzumlu olduğu durumlar bile en az benim kadar lüzumsuzdu, halbuki ben bir ömür susmaya da razıydım, tabi şu vakitlerde gönlümü, başımı hafifçe sağa yatırıp bir takım insanların gözlerine bakma arzusu dolduruyor olsa da, içten içe bir lüzumsuzluk hissi ile burun buruna kalmaktayım, sözleri körelmeye yüz tutmuş ancak henüz uçurumdan aşağı itilmemiş bir an'a savrulmaktayım, adanmışlık mevzuma sahibiyet talep etmiş olan zat'a ve ömürlük bir ziyaret için yola çıkışıma dair -gelecekte talep etmiş olacak zat'a dair- hayaller kurmaktayım. uzunca bir vakit önce de yapmakta olduğum, kuşluk vakitlerindeki gün ışığını ruhuma doldurma mevzusuna fazlaca özlem duymuyor olsam da, halihazırda mevcudiyetimin yeterince kıymet teşkil etmemesi beni bu mevzudan da alıkoymakta, görüldüğü üzere  karanlıklara razı olmaktayım  artık, yitip gitmenin eşiğinde dolaşmaktayım, nitekim ellerimin uzanamadığı veya uzandıysa da tutunamadığı o sayısız çırpınış denemelerinden sonra, iyileşme çaba...
Devamını okuyun

Ikı Yaka Arasında

... Ne uzun vakittir öyle; kanatlıya bu denli hasret kalışım ile birlikte ruhumu da alıp götüren zaman. Durgunluğumu son verir, ne vakit görsem onu, bir an. Öyle bir etki ki bu, nice vakitler gülüşümü özgür kılan, ruhuma aydınlık sokakları yeniden tattıran. Fakat dile getirmeliyim; Ne vakit gördüğünüzde gülüyor isem de bilmelisiniz ki içten içe bir hüznedir yolculuğum, O vakit, galiba bendeniz, bir nevi hüzne tutkunum. Ellerimi uzatsam da dokunan olmaz ya elbet, tutulur ne vakit denesem bu yüzden, nutkum; Belki de sebebidir bu, ilelebet sürecek olan suskunluğumun. Kelimelerimi de alıp götürseler bir gün, ne olur bu gök yüzüme diye düşünür dururum. O nice zat'ın iç dökümleri olur belki de, gözlerimi açık tutmamı sağlayacak tek umudum. Görüyorum ki bir taraf yürüyor hep karanlık sokaklarda, bir tarafsa aydınlığa komşu olmuş, o en güzel diyarlarda. Bendeniz ise kağıttan bir gemi gibi süzülüyorum bu sıralar, iki yaka arasında. Ne yaşadım da ruhumu kaplıyor böylesine bi...
Devamını okuyun

Nerelerdeydiniz?

.... Yaprakların dökülmeye başladığı gün kaybolmuştunuz gözlerimin önünden.Meğer yeniden görmek için de aynı gün bulmalıymışım sizi.Kütüphaneleri alt üst etmekle geçirdiğim vakitler boyunca hakkınızda yüzlerce şey öğrenmiş olsam da, nerede bulacağımı bir türlü kestirememiştim aslında. Yine de, sizden bana kalan her şeyi yanıma alıp sonu gözükmeyen bu yola çıkmaya en baştan karar vermiştim. Uykudayken ben, hangi okyanusları dolaştırdınız bana, hangi güzellikleri yansıttınız ruhuma bilemiyorum, belki de hiç bilemeyeceğim.Öyle derinlere işlemiş ki yaptıklarınız, uyandırdınız beni sonunda o karanlık rüyamdan; kaldırım taşlarını takip ederek sahile ulaştığım günlere döndürdünüz beni. Her gece, dilediğim kadar net göremediğim yıldızlara bakmak mıydı garip olan, yoksa kurduğum hayallere olan inançsızlığımda mıydı ruhumu karanlığa boğan; Bilememiştim. Gözlerimi açmamın ardından, parlak gün ışığının beni aydınlatmasına izin vermeyi daha önce bu kadar istemiş miydim hatırlamıyorum bugü...
Devamını okuyun