Kalp Kavanozu

...
Işıldayan müzik sesleriyle uyandığımı fark etmemle birlikte, karşımdaki denizin soğuk gürültülerini hissetmeye
devam ettim.Öylesine yoğundu ki; neredeyse bir meteorun düşüşündeki gibi muazzam, gökyüzünü savaşa sürükleyen yağmur bulutları kadar saftı.
Sanki dalgalarda gizli bir kıvılcım gibiydi; ama aslında değildi.
Bir şeyler olmuştu belki de.
Deniz huzursuzdu.Korku doluydu.
Oysa ki bir sebebi yoktu, yıkılışı için."Kalpleri kavanozda toplayan biri"ne benzetmişti kendini.
Savruluşlarındaki çığlık, kalplerindendi.
Gökyüzünü boydan boya kıskandıran gök kuşağı vardı önceden.Ufuk çizgisinden güneşe uzanan kollarındaki
parıltı parçacıkları kaybolmuştu sanki.
Derken dökülen parçalarını kestirdi gözlerim.Gökyüzünden denize parıltı akıyordu.
Emin olamadım aslında, bu iki şey; sırlar arasında kaybolan cinayetlerle eşdeğer gizeme sahipti.
Bunları görebilmek için neyi feda etmişti gözlerim?
Belki de bunlar bana sunulan hediyelerdir derken ne kadar ciddiydim?
Denizi dinlesem, kaybolur bu düşüncelerim dedim içten içe.
Sahile doğru yürümeye başladım, sürekli kullandığım etrafı renkli çiçeklerle sarmalanmış yoldaki
ayak izlerimi takip ederek, yine.
Dikenleri olmaması konusunda onlara teşekkür borçluyum.
Krem rengi sahil kumlarına ulaştığımda yeniden gürledi denizin kalbi.
Benim istediğim de onun kalbiydi.
Fısıltı kadar sessiz de olsa kalp atışları, değerdi.
Bitmeyen mavi bir su kütlesiyle konuşmak çok zekiceydi.
Ya da değildi.
"İyi misin peki?"
Belki de suskunluğunun esiriydi.
Koştum ona doğru.Maviliğinden bir avuç alıp havaya saçtım; ki beni duysun.
Işıltılı parçaları havada uçuşurken bana, bir havai fişek gösterisi kadar gülümsetici anılarımı hatırlattı.
Düşündüm ki; hüzün vakti değildi.
Ama bunu nasıl yorumlayacağımı bilememiştim.
Gökyüzü doğuyor muydu yoksa ölüyor muydu?
Yoksa sararmış yaprakları dökülen bir ağaç kadar yorgun muydu?
Belki de anlamıyorum.Tüm bu olanları anlamıyorum.
Pek çok zaman anlamadığım şeyleri kurcalamazdım.
Bugün pek çok zaman değil.
Ya da pek çok zaman.
...

                                                                                                                                                    04 Haziran 2014 / 21:10
                                                                                                                                               Düşünce biyografisi / Damla*


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

baslıbasına bir derin kuytu

konuşmamın lüzumlu olduğu durumlar bile en az benim kadar lüzumsuzdu, halbuki ben bir ömür susmaya da razıydım, tabi şu vakitlerde gönlümü, başımı hafifçe sağa yatırıp bir takım insanların gözlerine bakma arzusu dolduruyor olsa da, içten içe bir lüzumsuzluk hissi ile burun buruna kalmaktayım, sözleri körelmeye yüz tutmuş ancak henüz uçurumdan aşağı itilmemiş bir an'a savrulmaktayım, adanmışlık mevzuma sahibiyet talep etmiş olan zat'a ve ömürlük bir ziyaret için yola çıkışıma dair -gelecekte talep etmiş olacak zat'a dair- hayaller kurmaktayım. uzunca bir vakit önce de yapmakta olduğum, kuşluk vakitlerindeki gün ışığını ruhuma doldurma mevzusuna fazlaca özlem duymuyor olsam da, halihazırda mevcudiyetimin yeterince kıymet teşkil etmemesi beni bu mevzudan da alıkoymakta, görüldüğü üzere  karanlıklara razı olmaktayım  artık, yitip gitmenin eşiğinde dolaşmaktayım, nitekim ellerimin uzanamadığı veya uzandıysa da tutunamadığı o sayısız çırpınış denemelerinden sonra, iyileşme çaba...
Devamını okuyun

Ikı Yaka Arasında

... Ne uzun vakittir öyle; kanatlıya bu denli hasret kalışım ile birlikte ruhumu da alıp götüren zaman. Durgunluğumu son verir, ne vakit görsem onu, bir an. Öyle bir etki ki bu, nice vakitler gülüşümü özgür kılan, ruhuma aydınlık sokakları yeniden tattıran. Fakat dile getirmeliyim; Ne vakit gördüğünüzde gülüyor isem de bilmelisiniz ki içten içe bir hüznedir yolculuğum, O vakit, galiba bendeniz, bir nevi hüzne tutkunum. Ellerimi uzatsam da dokunan olmaz ya elbet, tutulur ne vakit denesem bu yüzden, nutkum; Belki de sebebidir bu, ilelebet sürecek olan suskunluğumun. Kelimelerimi de alıp götürseler bir gün, ne olur bu gök yüzüme diye düşünür dururum. O nice zat'ın iç dökümleri olur belki de, gözlerimi açık tutmamı sağlayacak tek umudum. Görüyorum ki bir taraf yürüyor hep karanlık sokaklarda, bir tarafsa aydınlığa komşu olmuş, o en güzel diyarlarda. Bendeniz ise kağıttan bir gemi gibi süzülüyorum bu sıralar, iki yaka arasında. Ne yaşadım da ruhumu kaplıyor böylesine bi...
Devamını okuyun

Nerelerdeydiniz?

.... Yaprakların dökülmeye başladığı gün kaybolmuştunuz gözlerimin önünden.Meğer yeniden görmek için de aynı gün bulmalıymışım sizi.Kütüphaneleri alt üst etmekle geçirdiğim vakitler boyunca hakkınızda yüzlerce şey öğrenmiş olsam da, nerede bulacağımı bir türlü kestirememiştim aslında. Yine de, sizden bana kalan her şeyi yanıma alıp sonu gözükmeyen bu yola çıkmaya en baştan karar vermiştim. Uykudayken ben, hangi okyanusları dolaştırdınız bana, hangi güzellikleri yansıttınız ruhuma bilemiyorum, belki de hiç bilemeyeceğim.Öyle derinlere işlemiş ki yaptıklarınız, uyandırdınız beni sonunda o karanlık rüyamdan; kaldırım taşlarını takip ederek sahile ulaştığım günlere döndürdünüz beni. Her gece, dilediğim kadar net göremediğim yıldızlara bakmak mıydı garip olan, yoksa kurduğum hayallere olan inançsızlığımda mıydı ruhumu karanlığa boğan; Bilememiştim. Gözlerimi açmamın ardından, parlak gün ışığının beni aydınlatmasına izin vermeyi daha önce bu kadar istemiş miydim hatırlamıyorum bugü...
Devamını okuyun