lüzumsuzluk diyarında var oluşun acınası karşılığı




Pek çok insanın zihninden zaman zaman geçtiğini düşündüğüm, benim zihnimden de -haddinden fazla kez- geçen, var oluşumla ne yapmayı istediğime yönelik tüm o soruları cevaplayabilmek için ne tür bir bilgeliğe sahip olmak gerektiğini hep merak ettim. Kendim böyle bir arayış içindeyken(?) bazı insanların bu arayışı bizzat göz ardı ettiklerini, bazı insanlarınsa bu tür sorular sormaya yatkın bir yaşam süremedikleri veya süremeyecekleri gerçeğini de aklımdan çıkarmadım ve bu arayışımı olabildiğince ciddiye almaya çalıştım. Geldiğim noktada neye ulaştım öyleyse? Aslında hiçbir şeye. Aramaya başladığım bu cevapların, bir binanın penceresinden dünyayı kavramaya çalışarak bulanamayacağını öğrenmem çok zaman almadı. Kendi çizdiği çemberin içinde ömrünü tüketen birisinin, hangi var oluşları gerçekleştirmesi beklenebilirdi? Yalnızca çemberin içinde gerçekleşebilecek olanları tabi. Dolayısıyla, kendim için yapabileceğim en iyi şey, kök salmaya çabalayan bir ağaç gibi davranmayı bırakmak ve asıl uğraş olarak, hayali mekanizmaları değil de dünyanın kendisini seçmek olacaktı. Ben de bunu yapmaya çalıştım ama pek de şaşkınlık yaratmayacak bir sonuca ulaştım, yani başaramadım, çünkü bu sürecin başlamasını sağlayacak ilk adımı atmak için bile kim bilir ne kadar deneyim gerekiyordu, bense oldukça toydum. Bu durumda temel olarak yapabileceğim iki şey vardı ve ikisi de oldukça korkutucuydu: Hiçbir şeyi değiştirmeyerek var olduğum halimle kalmak veya bilinmezliğe doğru esrarengiz bir yolculuğa çıkmak. Dünya üzerinde yaşamış ve ölmüş insanların pek çoğu bu yolculuğa çıktı, bir kısmı bu yolculuklarından bazı parçaları bıraktı arkasında. Buna rağmen her yeni yolculuk kaçınılmaz olarak esrarengizdi, çünkü yol her zaman için, yolculuğa çıkan kişinin gerçek anlamda kim olduğuyla ilgileniyordu. Dolayısıyla, geçmiş yolculuklardan arta kalanlar yalnızca birer tavsiye olabilirlerdi. Fakat bense o sırada, tüm o tavsiyeleri küçümseyip görmezden gelen bir tavra sahip olduğumu ve onlara ihtiyacım olmadığına yönelik düşüncelerle dolduğumu hatırlıyorum. Bu kibrin kimseye fayda etmeyeceği de açıkça ortadaydı, doğrusu. Zeki olan, tüm bunları kendi içinde soruşturur ve uygun olanları çekip çıkarırdı; ben değildim. Yol üzerinde belirecek birkaç ışık hüzmesi benim yararıma olurdu sonuçta, fakat ben kendi ellerimle kendimi, ışıksız bir yolda yürümeye mecbur bırakmıştım. Şimdilerde, bunun bir mecburiyet olmadığı sık sık aklıma gelse de böylesinin beni daha güçlü birisi yaptığına yönelik telkinlerimin sonu yokmuş gibi gözüküyor, o yüzden bu kısmı uzatmayacağım. Fakat bir yerden başlamak gerektiği için, ilk olarak bahsetmeyi istediğim şey -sanırsam- gözlerimi yukarıya diktiğimde gördüklerim olurdu. Evrenin muhteşem ve akılalmaz olduğuna yönelik ifadeleri oldum olası sevmemişimdir, çünkü bu ifadeler yalnızca onların var oluş şekillerini tanımlamaya hizmet eder. Halbuki çok daha derin bir kavrayışın oralarda bir yerlerde saklı olduğunu biliyorum. Herhangi bir yaradılış hikayesinden veya saçmasapan bir komple teorisinden bahsetmediğimi vurgulamak isterim. Bahsetmeye çalışacağım konu, var oluşumuzun -daha doğrusu, kendi var oluşumun- evrendeki konumu ve lüzumsuzluğu üzerine olacak, elbette. Var oluşumuzun temelde anlamsızlığı, çünkü ölümün kaçınılmaz olması... Öte yandan var oluşumuzun da aslında, sahip olduğumuz tek şey olmasından doğan bir hayatta kalma mücadelesi...





Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

baslıbasına bir derin kuytu

konuşmamın lüzumlu olduğu durumlar bile en az benim kadar lüzumsuzdu, halbuki ben bir ömür susmaya da razıydım, tabi şu vakitlerde gönlümü, başımı hafifçe sağa yatırıp bir takım insanların gözlerine bakma arzusu dolduruyor olsa da, içten içe bir lüzumsuzluk hissi ile burun buruna kalmaktayım, sözleri körelmeye yüz tutmuş ancak henüz uçurumdan aşağı itilmemiş bir an'a savrulmaktayım, adanmışlık mevzuma sahibiyet talep etmiş olan zat'a ve ömürlük bir ziyaret için yola çıkışıma dair -gelecekte talep etmiş olacak zat'a dair- hayaller kurmaktayım. uzunca bir vakit önce de yapmakta olduğum, kuşluk vakitlerindeki gün ışığını ruhuma doldurma mevzusuna fazlaca özlem duymuyor olsam da, halihazırda mevcudiyetimin yeterince kıymet teşkil etmemesi beni bu mevzudan da alıkoymakta, görüldüğü üzere  karanlıklara razı olmaktayım  artık, yitip gitmenin eşiğinde dolaşmaktayım, nitekim ellerimin uzanamadığı veya uzandıysa da tutunamadığı o sayısız çırpınış denemelerinden sonra, iyileşme çaba...
Devamını okuyun

Ikı Yaka Arasında

... Ne uzun vakittir öyle; kanatlıya bu denli hasret kalışım ile birlikte ruhumu da alıp götüren zaman. Durgunluğumu son verir, ne vakit görsem onu, bir an. Öyle bir etki ki bu, nice vakitler gülüşümü özgür kılan, ruhuma aydınlık sokakları yeniden tattıran. Fakat dile getirmeliyim; Ne vakit gördüğünüzde gülüyor isem de bilmelisiniz ki içten içe bir hüznedir yolculuğum, O vakit, galiba bendeniz, bir nevi hüzne tutkunum. Ellerimi uzatsam da dokunan olmaz ya elbet, tutulur ne vakit denesem bu yüzden, nutkum; Belki de sebebidir bu, ilelebet sürecek olan suskunluğumun. Kelimelerimi de alıp götürseler bir gün, ne olur bu gök yüzüme diye düşünür dururum. O nice zat'ın iç dökümleri olur belki de, gözlerimi açık tutmamı sağlayacak tek umudum. Görüyorum ki bir taraf yürüyor hep karanlık sokaklarda, bir tarafsa aydınlığa komşu olmuş, o en güzel diyarlarda. Bendeniz ise kağıttan bir gemi gibi süzülüyorum bu sıralar, iki yaka arasında. Ne yaşadım da ruhumu kaplıyor böylesine bi...
Devamını okuyun

Nerelerdeydiniz?

.... Yaprakların dökülmeye başladığı gün kaybolmuştunuz gözlerimin önünden.Meğer yeniden görmek için de aynı gün bulmalıymışım sizi.Kütüphaneleri alt üst etmekle geçirdiğim vakitler boyunca hakkınızda yüzlerce şey öğrenmiş olsam da, nerede bulacağımı bir türlü kestirememiştim aslında. Yine de, sizden bana kalan her şeyi yanıma alıp sonu gözükmeyen bu yola çıkmaya en baştan karar vermiştim. Uykudayken ben, hangi okyanusları dolaştırdınız bana, hangi güzellikleri yansıttınız ruhuma bilemiyorum, belki de hiç bilemeyeceğim.Öyle derinlere işlemiş ki yaptıklarınız, uyandırdınız beni sonunda o karanlık rüyamdan; kaldırım taşlarını takip ederek sahile ulaştığım günlere döndürdünüz beni. Her gece, dilediğim kadar net göremediğim yıldızlara bakmak mıydı garip olan, yoksa kurduğum hayallere olan inançsızlığımda mıydı ruhumu karanlığa boğan; Bilememiştim. Gözlerimi açmamın ardından, parlak gün ışığının beni aydınlatmasına izin vermeyi daha önce bu kadar istemiş miydim hatırlamıyorum bugü...
Devamını okuyun