olasılık-lar ilizyonu

...

bir süredir içinde sürükleniyorduk, biliyorsun, şu rastgelelik işte
ki zaten, bu rastgelelik durumundan kurtulmamız gerektiğini
düşünüyordum, sana henüz söylemediysem bile

-- varlıklarımızın birbirini, rastgele zamanlarda fark ediyor 
olması, işte, bu bahsettiğim --

sanırım o sıralar, konuşmak -konuşabilmek- için yeterince
uygun zamanlarda değildik, ya da sen ile ben,
o 'zamanlar'a yeterince ait değildik,
bilemiyorum

fakat her nasılsa, bu tarz olasılıklardan kurtulmamızın
çok daha iyi olabileceği ortadaydı, ikimiz adına da
ya da olması gerekirdi doğrusu

yani ben
öyle sanıyordum__

-- henüz hiçbir karşılığı olmayan 'sen ile ben' için, bu sayede,
daha da anlamlı olabilirdi belki de, tüm o anlar --

 sonra bir gün, uzun zaman sonra seni gördüğüm için sevinmek
dışında bir şey yapmıştım, sen ile beni bir araya getiren durumların
lüzumsuz bir hal almasıyla kesilen -ya da seyrekleşen- iletişimimizi
geri getirebilmek adına yaptığım/yapacağım türden bir tutumdu, bu

ki aslında, bu bahsettiğim sıradan durumların bile,
sen ile ben hakkında lüzumlu olan onca şeyi bastırması da
başlı başına bir lüzumsuzluktu

böyle olmaması gerekirdi__

-- biliyorsun, sen ile benden, tümüyle bağımsız ve bizi asla alakadar
edemeyecek türde şeyler, işte -- 

 kimi zaman, bu tarz lüzumsuz durumların bile
lüzumlu bir hal aldığını görmek
garipsenecek gibi, en azından benim için

fakat öte yandan, belki
tüm bu ön davranışların bile kayda değer bir lüzumu vardır

-- ya da, tüm bunların önceliğine ihtiyaç duyuyoruz -dur __ 
kaldı ki bunun da ayrı bir lüzumu olduğu açık ve
benim dahi kabul edebileceğim bir lüzum oysa bu; fakat neden, yani,
tüm bunları basit bir prosedür olmaktan ayıran nedir?
içten içe farkında olduğumuz halde --

bunu dile getirdiğimde sana, gülümsemiştin
belki söylediklerimin anlamsız oluşu içindi bu, ya da ben,
anlatmak istediklerimi birkaç kelimeye sığdırmaya çabaladığımdan,
hep yaptığım gibi, yine, bir anlam karmaşası yaratmıştım

konuşmak, belki de lüzumsuz bir çabaydı
ama çabalamaksa, gayet lüzumlu gözüküyordu
ki zaten, aksi mümkün değildi
anlaşabilmek/anlaşılabilmek adına

-- fakat böyle bile olsa, öncesinde ne kadar çok konuşulduğu önemsiz 
bir şekilde hep, bir sessizlikle son buluyordu/buluyordum/buluyorduk
ya da yalnızca ben, sessizliğe çok daha eğilimliydim --

 ki bir zaman sonra, varlıklarımızın birbirine lüzumluluğu tümüyle son bulmuş
ve sanki daha derin bir sessizliğin içine gömülmüş gibiydik, halbuki ben,
zaten, zamanın zamanımızın başlangıcından beri

kendime ve aynı zamanda, sana yönelik
bir lüzumluluk yaratmaya çalışmıyor muydum?

ki, varlıklarımızın birbirine bahşettiği statünün, tümüyle bir ilizyon olduğunu
inkar etmenin ve aksi için çabalamanın lüzumu yoktu doğrusu,
fakat, -bu statünün- daima bir değişim içinde olacağını farketmek bile

bir lüzumluluk yaratmaya engel değildi, biliyorsun__

-- hah, şimdi düşünüyorum da, kendi varlığına bile lüzumluluk oluşturamayan
 birinin, kendi sınırları dışındakiler adına bir takım lüzumluluklar oluşturmaya
 çabalaması ne demekti peki, lüzumsuz bir ahmaklık? --

 ...
Temmuz 2018

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

baslıbasına bir derin kuytu

konuşmamın lüzumlu olduğu durumlar bile en az benim kadar lüzumsuzdu, halbuki ben bir ömür susmaya da razıydım, tabi şu vakitlerde gönlümü, başımı hafifçe sağa yatırıp bir takım insanların gözlerine bakma arzusu dolduruyor olsa da, içten içe bir lüzumsuzluk hissi ile burun buruna kalmaktayım, sözleri körelmeye yüz tutmuş ancak henüz uçurumdan aşağı itilmemiş bir an'a savrulmaktayım, adanmışlık mevzuma sahibiyet talep etmiş olan zat'a ve ömürlük bir ziyaret için yola çıkışıma dair -gelecekte talep etmiş olacak zat'a dair- hayaller kurmaktayım. uzunca bir vakit önce de yapmakta olduğum, kuşluk vakitlerindeki gün ışığını ruhuma doldurma mevzusuna fazlaca özlem duymuyor olsam da, halihazırda mevcudiyetimin yeterince kıymet teşkil etmemesi beni bu mevzudan da alıkoymakta, görüldüğü üzere  karanlıklara razı olmaktayım  artık, yitip gitmenin eşiğinde dolaşmaktayım, nitekim ellerimin uzanamadığı veya uzandıysa da tutunamadığı o sayısız çırpınış denemelerinden sonra, iyileşme çaba...
Devamını okuyun

Ikı Yaka Arasında

... Ne uzun vakittir öyle; kanatlıya bu denli hasret kalışım ile birlikte ruhumu da alıp götüren zaman. Durgunluğumu son verir, ne vakit görsem onu, bir an. Öyle bir etki ki bu, nice vakitler gülüşümü özgür kılan, ruhuma aydınlık sokakları yeniden tattıran. Fakat dile getirmeliyim; Ne vakit gördüğünüzde gülüyor isem de bilmelisiniz ki içten içe bir hüznedir yolculuğum, O vakit, galiba bendeniz, bir nevi hüzne tutkunum. Ellerimi uzatsam da dokunan olmaz ya elbet, tutulur ne vakit denesem bu yüzden, nutkum; Belki de sebebidir bu, ilelebet sürecek olan suskunluğumun. Kelimelerimi de alıp götürseler bir gün, ne olur bu gök yüzüme diye düşünür dururum. O nice zat'ın iç dökümleri olur belki de, gözlerimi açık tutmamı sağlayacak tek umudum. Görüyorum ki bir taraf yürüyor hep karanlık sokaklarda, bir tarafsa aydınlığa komşu olmuş, o en güzel diyarlarda. Bendeniz ise kağıttan bir gemi gibi süzülüyorum bu sıralar, iki yaka arasında. Ne yaşadım da ruhumu kaplıyor böylesine bi...
Devamını okuyun

Nerelerdeydiniz?

.... Yaprakların dökülmeye başladığı gün kaybolmuştunuz gözlerimin önünden.Meğer yeniden görmek için de aynı gün bulmalıymışım sizi.Kütüphaneleri alt üst etmekle geçirdiğim vakitler boyunca hakkınızda yüzlerce şey öğrenmiş olsam da, nerede bulacağımı bir türlü kestirememiştim aslında. Yine de, sizden bana kalan her şeyi yanıma alıp sonu gözükmeyen bu yola çıkmaya en baştan karar vermiştim. Uykudayken ben, hangi okyanusları dolaştırdınız bana, hangi güzellikleri yansıttınız ruhuma bilemiyorum, belki de hiç bilemeyeceğim.Öyle derinlere işlemiş ki yaptıklarınız, uyandırdınız beni sonunda o karanlık rüyamdan; kaldırım taşlarını takip ederek sahile ulaştığım günlere döndürdünüz beni. Her gece, dilediğim kadar net göremediğim yıldızlara bakmak mıydı garip olan, yoksa kurduğum hayallere olan inançsızlığımda mıydı ruhumu karanlığa boğan; Bilememiştim. Gözlerimi açmamın ardından, parlak gün ışığının beni aydınlatmasına izin vermeyi daha önce bu kadar istemiş miydim hatırlamıyorum bugü...
Devamını okuyun