büyümek ki yeniden

hiç hissettirmeden süregelen, belki de üzerinde düşünmeye bile vakit tanınmayan bu durumun farkına varmak için daima geçmişe bakmak gerekiyordu, fakat geçmişe odaklanmak demek, halihazırda yaşanmakta olan zamanın kayıp gitmesini gerektiriyordu ve bu durumun, ne yazık ki engellenemez bir süreç doğrultusunda gerçekleştiğine tanık olmak, lüzumsuzluğumu her saniye daha da artırmak dışında ne yapabilirdi?

halbuki iç sesim varlığımın lüzumsuzluğunu usul usul dile getirmediği sürece, evrenin tüm işleyişiyle bir etkileşim içinde olduğum yanılgısına kapılmış bir zihin ile yaşamaya tutunmaya devam ettiğimi fark ediyorum, kaldı ki bir insanın -pek çok zaman- kendi düşüncelerine kulak tıkama mecburiyeti duyması görünürde pek sorun teşkil etmiyor ve kişinin bu durumu düzeltmek adına yapabileceği bir çok seçeneğe sahip olması, içince bulunduğu durumdan çabuk ve hiç yıpranmadan çıkabileceğini düşündürüyor bana, fakat sonu aydınlığa uzanan sokaklar böylesine görünür ve seçilebilir olduğu halde tüm bu durumları yok saymak dışında bir eylem gerçekleştiremeyecek kadar zayıf hissediyorum ve sessizce "sanırım büyüdüm." diyorum

oysa en başta, büyümek ki yeniden kabuklarına çekilmektir deselerdi, sanki o vakte dek kabuklarımdan ayrıymışçasına davranır ve büyümemek adına bir yerlerde saklı kalmış her ne varsa öğrenmek için durmaksızın çabalardım, kaldı ki sebebini bulamadığım veya bulduysam da göz ardı etmek zorunda bırakıldığım böylesine bir kuyunun içindeyken, ne kadar heveslenirsem hevesleneyim varlığımı sürdürmek adına gerekli olan o lüzumu en azından bu şekilde bulamayacağım düpedüz ortadaydı ve görüldüğü üzere zihnimin bulanıklığı dahi bu gerçeğin gizli kalmasına yetmemişti, fakat bu durumun bilincinde olmak, gerçekleşme ihtimali bulunmayan eylemleri düşlemeye hiçbir zaman engel değildi ve olmayacaktı da, ki şu durumda dahi nefes almak düşüncesini aklımdan çıkarmıyor olmamı sağlayan en önemli sebep, benliğimi memnun edecek veya etmiş olacak bir mevzu sayesinde zihnimdeki o bulanıklığı aşmak değil, beni tüm bu bulanıklıktan kurtarabilecek olana yolculuk etme durumuydu.

fakat günlerin böylesine sıradan akıp gitmesi ve bu sürecin hiçbir değişikliğe uğramadan ilerlemesi, düşüncelerimin sürekli birbirlerini yok etmeye çabaladığı bir döngünün içinde yuvarlanmama sebep olmaktaydı, kaldı ki böyle bir durumun, aklımdaki bir takım eylemlere olan eğilimimi artırdığını inkar edemezdim doğrusu, belki de daha önemlisi: bazen, lüzumsuzluğuma bir lüzum bulduğuma ve varlığımın bir manası olduğuna inanmayı istediğimde, o vakte dek bana dair her ne varsa sanki benden tümüyle bağımsız gerçekleşiyormuş gibi gelir, ki varlığımı lüzumlu kılabilecek yegane şey sevgi iken, sevginin dahi bana uğramayacak olma ihtimali içimi hep ürpertmiştir


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

baslıbasına bir derin kuytu

konuşmamın lüzumlu olduğu durumlar bile en az benim kadar lüzumsuzdu, halbuki ben bir ömür susmaya da razıydım, tabi şu vakitlerde gönlümü, başımı hafifçe sağa yatırıp bir takım insanların gözlerine bakma arzusu dolduruyor olsa da, içten içe bir lüzumsuzluk hissi ile burun buruna kalmaktayım, sözleri körelmeye yüz tutmuş ancak henüz uçurumdan aşağı itilmemiş bir an'a savrulmaktayım, adanmışlık mevzuma sahibiyet talep etmiş olan zat'a ve ömürlük bir ziyaret için yola çıkışıma dair -gelecekte talep etmiş olacak zat'a dair- hayaller kurmaktayım. uzunca bir vakit önce de yapmakta olduğum, kuşluk vakitlerindeki gün ışığını ruhuma doldurma mevzusuna fazlaca özlem duymuyor olsam da, halihazırda mevcudiyetimin yeterince kıymet teşkil etmemesi beni bu mevzudan da alıkoymakta, görüldüğü üzere  karanlıklara razı olmaktayım  artık, yitip gitmenin eşiğinde dolaşmaktayım, nitekim ellerimin uzanamadığı veya uzandıysa da tutunamadığı o sayısız çırpınış denemelerinden sonra, iyileşme çaba...
Devamını okuyun

Ikı Yaka Arasında

... Ne uzun vakittir öyle; kanatlıya bu denli hasret kalışım ile birlikte ruhumu da alıp götüren zaman. Durgunluğumu son verir, ne vakit görsem onu, bir an. Öyle bir etki ki bu, nice vakitler gülüşümü özgür kılan, ruhuma aydınlık sokakları yeniden tattıran. Fakat dile getirmeliyim; Ne vakit gördüğünüzde gülüyor isem de bilmelisiniz ki içten içe bir hüznedir yolculuğum, O vakit, galiba bendeniz, bir nevi hüzne tutkunum. Ellerimi uzatsam da dokunan olmaz ya elbet, tutulur ne vakit denesem bu yüzden, nutkum; Belki de sebebidir bu, ilelebet sürecek olan suskunluğumun. Kelimelerimi de alıp götürseler bir gün, ne olur bu gök yüzüme diye düşünür dururum. O nice zat'ın iç dökümleri olur belki de, gözlerimi açık tutmamı sağlayacak tek umudum. Görüyorum ki bir taraf yürüyor hep karanlık sokaklarda, bir tarafsa aydınlığa komşu olmuş, o en güzel diyarlarda. Bendeniz ise kağıttan bir gemi gibi süzülüyorum bu sıralar, iki yaka arasında. Ne yaşadım da ruhumu kaplıyor böylesine bi...
Devamını okuyun

Nerelerdeydiniz?

.... Yaprakların dökülmeye başladığı gün kaybolmuştunuz gözlerimin önünden.Meğer yeniden görmek için de aynı gün bulmalıymışım sizi.Kütüphaneleri alt üst etmekle geçirdiğim vakitler boyunca hakkınızda yüzlerce şey öğrenmiş olsam da, nerede bulacağımı bir türlü kestirememiştim aslında. Yine de, sizden bana kalan her şeyi yanıma alıp sonu gözükmeyen bu yola çıkmaya en baştan karar vermiştim. Uykudayken ben, hangi okyanusları dolaştırdınız bana, hangi güzellikleri yansıttınız ruhuma bilemiyorum, belki de hiç bilemeyeceğim.Öyle derinlere işlemiş ki yaptıklarınız, uyandırdınız beni sonunda o karanlık rüyamdan; kaldırım taşlarını takip ederek sahile ulaştığım günlere döndürdünüz beni. Her gece, dilediğim kadar net göremediğim yıldızlara bakmak mıydı garip olan, yoksa kurduğum hayallere olan inançsızlığımda mıydı ruhumu karanlığa boğan; Bilememiştim. Gözlerimi açmamın ardından, parlak gün ışığının beni aydınlatmasına izin vermeyi daha önce bu kadar istemiş miydim hatırlamıyorum bugü...
Devamını okuyun