varlıgım dahi bir lüzumsuzluktu oysa

lüzumsuzlukların had safhada olduğu ve fena halde rağbet gördüğü şu dünyada
nefes almak için lüzum arıyordum, halbuki sevgiden başka bir mevzuya da lüzum yoktu
ki şu hayatta nefes almama sebebiyet verebilecek yek ve yegane mevzuydu
sevgi ve sevmek eylemi
hatta uğruna bir ömür adanabilecek yek ve yegane mevzu da sevgiydi
nitekim bu düşüncemin bırakın silinip gitmesini, eksilmesine dahi izin vermemiştim
bu vakte dek, vermeyeceğim de ilelebet

fakat bilmezdim, bildiysem de tatmamıştım, sevmek efendim, çetrefilliymiş meğer
seviyorken sevilmek istermiş gönül, sevilmez ise de solarmış çiçekler gibi
vazgeçilmek, kırarmış gönlün kanatlarını, kırılır ise de uçamazmış bir daha kuşlar gibi

ah şu dünyada, ancak sevda ile dolar diye düşünürdüm ya mektuplar
kimisi gönül kırarmış meğer, kimisi kürek kemiklerini sızlatırmış insanın
kimisi avuçlar arasından süzülür gidermiş rüzgar ile, kimisi hüzün yağmuru saklarmış içinde
kimisi ise ırmakçasına akıtırmış gözyaşlarını meğer, bilmezdim
bir mektubun gözyaşları ile nasıl ıslandığını da işte o akşam öğrendim

sevmek efendim, sevmek derdim
ömür adanabilecek yegane şey
meğer ben sevmekmişim
bunca zamandır ömrümü adamayı beklemişim
avuçlarımdaki sevdayı yitirdiğim vakit, ben de yitip gitmişim

nefes alamıyorum, sevdadan yoksun iken
varlığım dahi lüzumsuz

...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

baslıbasına bir derin kuytu

konuşmamın lüzumlu olduğu durumlar bile en az benim kadar lüzumsuzdu, halbuki ben bir ömür susmaya da razıydım, tabi şu vakitlerde gönlümü, başımı hafifçe sağa yatırıp bir takım insanların gözlerine bakma arzusu dolduruyor olsa da, içten içe bir lüzumsuzluk hissi ile burun buruna kalmaktayım, sözleri körelmeye yüz tutmuş ancak henüz uçurumdan aşağı itilmemiş bir an'a savrulmaktayım, adanmışlık mevzuma sahibiyet talep etmiş olan zat'a ve ömürlük bir ziyaret için yola çıkışıma dair -gelecekte talep etmiş olacak zat'a dair- hayaller kurmaktayım. uzunca bir vakit önce de yapmakta olduğum, kuşluk vakitlerindeki gün ışığını ruhuma doldurma mevzusuna fazlaca özlem duymuyor olsam da, halihazırda mevcudiyetimin yeterince kıymet teşkil etmemesi beni bu mevzudan da alıkoymakta, görüldüğü üzere  karanlıklara razı olmaktayım  artık, yitip gitmenin eşiğinde dolaşmaktayım, nitekim ellerimin uzanamadığı veya uzandıysa da tutunamadığı o sayısız çırpınış denemelerinden sonra, iyileşme çaba...
Devamını okuyun

Ikı Yaka Arasında

... Ne uzun vakittir öyle; kanatlıya bu denli hasret kalışım ile birlikte ruhumu da alıp götüren zaman. Durgunluğumu son verir, ne vakit görsem onu, bir an. Öyle bir etki ki bu, nice vakitler gülüşümü özgür kılan, ruhuma aydınlık sokakları yeniden tattıran. Fakat dile getirmeliyim; Ne vakit gördüğünüzde gülüyor isem de bilmelisiniz ki içten içe bir hüznedir yolculuğum, O vakit, galiba bendeniz, bir nevi hüzne tutkunum. Ellerimi uzatsam da dokunan olmaz ya elbet, tutulur ne vakit denesem bu yüzden, nutkum; Belki de sebebidir bu, ilelebet sürecek olan suskunluğumun. Kelimelerimi de alıp götürseler bir gün, ne olur bu gök yüzüme diye düşünür dururum. O nice zat'ın iç dökümleri olur belki de, gözlerimi açık tutmamı sağlayacak tek umudum. Görüyorum ki bir taraf yürüyor hep karanlık sokaklarda, bir tarafsa aydınlığa komşu olmuş, o en güzel diyarlarda. Bendeniz ise kağıttan bir gemi gibi süzülüyorum bu sıralar, iki yaka arasında. Ne yaşadım da ruhumu kaplıyor böylesine bi...
Devamını okuyun

Nerelerdeydiniz?

.... Yaprakların dökülmeye başladığı gün kaybolmuştunuz gözlerimin önünden.Meğer yeniden görmek için de aynı gün bulmalıymışım sizi.Kütüphaneleri alt üst etmekle geçirdiğim vakitler boyunca hakkınızda yüzlerce şey öğrenmiş olsam da, nerede bulacağımı bir türlü kestirememiştim aslında. Yine de, sizden bana kalan her şeyi yanıma alıp sonu gözükmeyen bu yola çıkmaya en baştan karar vermiştim. Uykudayken ben, hangi okyanusları dolaştırdınız bana, hangi güzellikleri yansıttınız ruhuma bilemiyorum, belki de hiç bilemeyeceğim.Öyle derinlere işlemiş ki yaptıklarınız, uyandırdınız beni sonunda o karanlık rüyamdan; kaldırım taşlarını takip ederek sahile ulaştığım günlere döndürdünüz beni. Her gece, dilediğim kadar net göremediğim yıldızlara bakmak mıydı garip olan, yoksa kurduğum hayallere olan inançsızlığımda mıydı ruhumu karanlığa boğan; Bilememiştim. Gözlerimi açmamın ardından, parlak gün ışığının beni aydınlatmasına izin vermeyi daha önce bu kadar istemiş miydim hatırlamıyorum bugü...
Devamını okuyun