Hüznün Kuyu Kapısı

...

Siz hanımefendi.
Siz ki ruhuma; güneşi sönmüş sokakları aydınlatan o narin papatya bahçesi,
Ben ki, sonu size çıkan sokaklarda kaybolmuş o hayaletin sesi.

İşte, ben buyum.
Nice vakittir bir hayalet misali süzülüp saklandı ise de karanlıklar içinde bedenim ve ruhum;
bilmezdim, ruhu deniz olana imiş oysa bu güz günü yolculuğum.
Ne var ki, bir bir dökülen o güz yaprakları kadar sararmadı isem bile kurudum, yahut soldum.
Ben ki bu karanlık sokaklarda o zat'ı arar iken kayboldum.
Lakin kayboluşuma değildi elbet, bir süredir içimi tırmalayan bu sitemkar duruşum.

Zira, öyle bir ahval içindeydim ki o vakit, zatıma kabul gördüğüm:
Ruhumun ırmaklarını saysam suskunluğa mahkum bir ruha aitmiş gibi duvarlar arasına sarılı,
benliğim ise ruhuma küs, belki bir parça da yaralı.
Gözden uzak bir limana ziyaret ki bu, namıdiğer hüznün kuyu kapısı.
Bunca vakittir kapılar ardından bihaber oldu isem bile vardır elbet, hüznün de bana dair bir kaç hatırası.

Şayet var mıydı bana da ait bir ruh, karanlığa karanlık katan benliğime dair;
yahut bulunur muydu hüznün kapılarını benden habersiz aralayan bir fail, içimde saklı?
Derken kızıldan gökyüzüne daldım ki bakarak o zat'ın gözlerine, birden, oysa gözleri deniz mavisi ile boyalı.
Belki biraz uzaktan, ben ki bir parça utanarak bakan; belki de bu, o zat'ı gördüğüm en kısa an.
Lakin o vakit bile anladım ki, o nice zat'ın gönlüne gün batımı idi bir ömür hakim olan.
Benim ise, maviye hasretlik oluşum değil miydi elbet; bu sokaklarda bana o zat'ı aratan?

Bazı vakitler ki bu arayışımı dile getiremedi isem bile,
açılır göz kapaklarım da arar ya gökyüzünde güneşin ilk ışıklarını;
lakin ruhum, o maviye hasretliğini nasıl anmasın?
Oysa, buldu ise de fayda etmezdi ki yoksun iken ruhundan ruhum, güneşi;
bendeniz, karanlığa nasıl kanmasın?
Gözlerimin önüne saçlarını katsa da o zat, değmese yüzüme bir parça bile ışık;
sonrasında da kalsam o zat'ın mavileri içinde yapayalnız.
Ah bu ben, bir ömür susmaya nasıl razı olmasın?

Bir misaldir, gök mavinin solduğuna dair, kuşların ötüşü.
Ah, o zat'ın gözlerinden, ne vakit bir kaç damla düştü; bundan gayrı mavi gök çöktü.
Belli ki hüznün kuşları ile yolculuğu bir ömür sürdü; o hüzün ki ruhunu güneşten bir kızıl ile bürüdü.
Oysa, oysa hiç bilemedim, göremedim o zat'a dair; belki de her saç telinde bir parça kırık,
Bir ömür adanmaya layık olana, nedendir oysa ki, böylesine bir karanlık?

O hüzün ki, güz mevsiminde yoğun; lakin vakit gece ise.
O zat ki kalbi gök, ruhu pek; gönül bakmayı bilir ise.
Söylenir sözler de kimi altın kimi gümüş; o zat'a dair birer hece ise.
Gün gelir, hüznüm de diner elbet; gözlerim ki o 'mavi'yi yeniden görür ise.

...


                                                                                                                                                              
4 Aralık 2015 / 00.15    Düşünce biyografisi / Ardımdaki fail*

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

baslıbasına bir derin kuytu

konuşmamın lüzumlu olduğu durumlar bile en az benim kadar lüzumsuzdu, halbuki ben bir ömür susmaya da razıydım, tabi şu vakitlerde gönlümü, başımı hafifçe sağa yatırıp bir takım insanların gözlerine bakma arzusu dolduruyor olsa da, içten içe bir lüzumsuzluk hissi ile burun buruna kalmaktayım, sözleri körelmeye yüz tutmuş ancak henüz uçurumdan aşağı itilmemiş bir an'a savrulmaktayım, adanmışlık mevzuma sahibiyet talep etmiş olan zat'a ve ömürlük bir ziyaret için yola çıkışıma dair -gelecekte talep etmiş olacak zat'a dair- hayaller kurmaktayım. uzunca bir vakit önce de yapmakta olduğum, kuşluk vakitlerindeki gün ışığını ruhuma doldurma mevzusuna fazlaca özlem duymuyor olsam da, halihazırda mevcudiyetimin yeterince kıymet teşkil etmemesi beni bu mevzudan da alıkoymakta, görüldüğü üzere  karanlıklara razı olmaktayım  artık, yitip gitmenin eşiğinde dolaşmaktayım, nitekim ellerimin uzanamadığı veya uzandıysa da tutunamadığı o sayısız çırpınış denemelerinden sonra, iyileşme çaba...
Devamını okuyun

Ikı Yaka Arasında

... Ne uzun vakittir öyle; kanatlıya bu denli hasret kalışım ile birlikte ruhumu da alıp götüren zaman. Durgunluğumu son verir, ne vakit görsem onu, bir an. Öyle bir etki ki bu, nice vakitler gülüşümü özgür kılan, ruhuma aydınlık sokakları yeniden tattıran. Fakat dile getirmeliyim; Ne vakit gördüğünüzde gülüyor isem de bilmelisiniz ki içten içe bir hüznedir yolculuğum, O vakit, galiba bendeniz, bir nevi hüzne tutkunum. Ellerimi uzatsam da dokunan olmaz ya elbet, tutulur ne vakit denesem bu yüzden, nutkum; Belki de sebebidir bu, ilelebet sürecek olan suskunluğumun. Kelimelerimi de alıp götürseler bir gün, ne olur bu gök yüzüme diye düşünür dururum. O nice zat'ın iç dökümleri olur belki de, gözlerimi açık tutmamı sağlayacak tek umudum. Görüyorum ki bir taraf yürüyor hep karanlık sokaklarda, bir tarafsa aydınlığa komşu olmuş, o en güzel diyarlarda. Bendeniz ise kağıttan bir gemi gibi süzülüyorum bu sıralar, iki yaka arasında. Ne yaşadım da ruhumu kaplıyor böylesine bi...
Devamını okuyun

Nerelerdeydiniz?

.... Yaprakların dökülmeye başladığı gün kaybolmuştunuz gözlerimin önünden.Meğer yeniden görmek için de aynı gün bulmalıymışım sizi.Kütüphaneleri alt üst etmekle geçirdiğim vakitler boyunca hakkınızda yüzlerce şey öğrenmiş olsam da, nerede bulacağımı bir türlü kestirememiştim aslında. Yine de, sizden bana kalan her şeyi yanıma alıp sonu gözükmeyen bu yola çıkmaya en baştan karar vermiştim. Uykudayken ben, hangi okyanusları dolaştırdınız bana, hangi güzellikleri yansıttınız ruhuma bilemiyorum, belki de hiç bilemeyeceğim.Öyle derinlere işlemiş ki yaptıklarınız, uyandırdınız beni sonunda o karanlık rüyamdan; kaldırım taşlarını takip ederek sahile ulaştığım günlere döndürdünüz beni. Her gece, dilediğim kadar net göremediğim yıldızlara bakmak mıydı garip olan, yoksa kurduğum hayallere olan inançsızlığımda mıydı ruhumu karanlığa boğan; Bilememiştim. Gözlerimi açmamın ardından, parlak gün ışığının beni aydınlatmasına izin vermeyi daha önce bu kadar istemiş miydim hatırlamıyorum bugü...
Devamını okuyun