Kar Küresi

...

Bulutsuz ve açık bir gecede, parlak gökyüzüne karşı uzanmışken, gözlerinin önünden minik kıvılcımların uçuşmasını sağlayan bir kamp ateşinin yanında uyuya kalsan ne hissedersin?
Ya da o minik kıvılcımların her biri birer yıldıza dönüşse ve gök yüzüne süzülse;
Gülümser miydin?
Belki de çoktan uykuya dalmıştın.
Peki kanatların üşümesin diye rüzgarı ısıtan gelseydi karşına, onu tanır mıydın?
Yıpranmış kanatlarının gölgesine alıp onu kucaklar mıydın?
Ya da bir umut perisi olmayı arzular mıydın?

Derken sesimle uyandın.
Aslında uzun süredir oradaydım.
Ben ilerlerken zaman basamaklarında, sende ilerledin.
Birimiz durup ardına bakmadıkça sürüp gidecek olan bir döngünün minik parçalarıydık sadece.
Belki de hep parçası kalacaktık.
Yetmedi buna gücüm, yetmedi buna gücün.
Ama sen hep umut doluydun.
Yalnızca onu açığa çıkartacak kıvılcımdan yoksundun.
Demek istedim daha önce:

"Ben burdayım."

Ama ben ne o sana gerekli kıvılcımdım, ne de yıpranmış kanatlarını saracak kadar yakın.

Şu zamana dek görebildiğim tek şeydi kanatların, ama seni asıl yaşatanı aydınlatınca kızıllığın;
anladım ki: kırılmıştın.
Yakınlaştıkça, yoğunlaştın.
Aslında hislerine yön bulmaya alışmış sayılırdın.
Ama biliyordum, seni aradığımın hep farkındaydın.
Sadece, hükmü geçmez olmuştu aklının.
Bunun etkisiyle önemsizleşti kurguladıkların.
Yine kaybolmadı, onları korudu umutların.
Bense seni zamanın kollarına bıraktım.
Çünkü bir parça sessizliği tatman gerektiğine inanmıştım.
Zamanı geldiğinde, o sessizliği zaten sen bozacaktın.
Derken beni haklı çıkardın.
Senin peşinden gittiğim her an için bana bir yol haritası bıraktın.
Yol haritası olansa; kanatların.
Hüzün yükünü dalgalara adadın.
Bunu yapmanı sağlayansa; göz yaşların.
Bense beyaz ve griyi görebilmenin mutluluğuyla hislerine fısıldadım:

"İşte, burdayım."

Aslında seni bulmamı bana verdiğin kar küresiyle sağladın.
Ona baktıkça seni hatırladım.
Unuttun mu? Onu bana sen bırakmıştın.
Bu sayede benimle kaldı umutlarım.
Yoksa senden önce ben kaybolacaktım.

...


                                                                                                                                                          

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

baslıbasına bir derin kuytu

konuşmamın lüzumlu olduğu durumlar bile en az benim kadar lüzumsuzdu, halbuki ben bir ömür susmaya da razıydım, tabi şu vakitlerde gönlümü, başımı hafifçe sağa yatırıp bir takım insanların gözlerine bakma arzusu dolduruyor olsa da, içten içe bir lüzumsuzluk hissi ile burun buruna kalmaktayım, sözleri körelmeye yüz tutmuş ancak henüz uçurumdan aşağı itilmemiş bir an'a savrulmaktayım, adanmışlık mevzuma sahibiyet talep etmiş olan zat'a ve ömürlük bir ziyaret için yola çıkışıma dair -gelecekte talep etmiş olacak zat'a dair- hayaller kurmaktayım. uzunca bir vakit önce de yapmakta olduğum, kuşluk vakitlerindeki gün ışığını ruhuma doldurma mevzusuna fazlaca özlem duymuyor olsam da, halihazırda mevcudiyetimin yeterince kıymet teşkil etmemesi beni bu mevzudan da alıkoymakta, görüldüğü üzere  karanlıklara razı olmaktayım  artık, yitip gitmenin eşiğinde dolaşmaktayım, nitekim ellerimin uzanamadığı veya uzandıysa da tutunamadığı o sayısız çırpınış denemelerinden sonra, iyileşme çaba...
Devamını okuyun

Ikı Yaka Arasında

... Ne uzun vakittir öyle; kanatlıya bu denli hasret kalışım ile birlikte ruhumu da alıp götüren zaman. Durgunluğumu son verir, ne vakit görsem onu, bir an. Öyle bir etki ki bu, nice vakitler gülüşümü özgür kılan, ruhuma aydınlık sokakları yeniden tattıran. Fakat dile getirmeliyim; Ne vakit gördüğünüzde gülüyor isem de bilmelisiniz ki içten içe bir hüznedir yolculuğum, O vakit, galiba bendeniz, bir nevi hüzne tutkunum. Ellerimi uzatsam da dokunan olmaz ya elbet, tutulur ne vakit denesem bu yüzden, nutkum; Belki de sebebidir bu, ilelebet sürecek olan suskunluğumun. Kelimelerimi de alıp götürseler bir gün, ne olur bu gök yüzüme diye düşünür dururum. O nice zat'ın iç dökümleri olur belki de, gözlerimi açık tutmamı sağlayacak tek umudum. Görüyorum ki bir taraf yürüyor hep karanlık sokaklarda, bir tarafsa aydınlığa komşu olmuş, o en güzel diyarlarda. Bendeniz ise kağıttan bir gemi gibi süzülüyorum bu sıralar, iki yaka arasında. Ne yaşadım da ruhumu kaplıyor böylesine bi...
Devamını okuyun

Nerelerdeydiniz?

.... Yaprakların dökülmeye başladığı gün kaybolmuştunuz gözlerimin önünden.Meğer yeniden görmek için de aynı gün bulmalıymışım sizi.Kütüphaneleri alt üst etmekle geçirdiğim vakitler boyunca hakkınızda yüzlerce şey öğrenmiş olsam da, nerede bulacağımı bir türlü kestirememiştim aslında. Yine de, sizden bana kalan her şeyi yanıma alıp sonu gözükmeyen bu yola çıkmaya en baştan karar vermiştim. Uykudayken ben, hangi okyanusları dolaştırdınız bana, hangi güzellikleri yansıttınız ruhuma bilemiyorum, belki de hiç bilemeyeceğim.Öyle derinlere işlemiş ki yaptıklarınız, uyandırdınız beni sonunda o karanlık rüyamdan; kaldırım taşlarını takip ederek sahile ulaştığım günlere döndürdünüz beni. Her gece, dilediğim kadar net göremediğim yıldızlara bakmak mıydı garip olan, yoksa kurduğum hayallere olan inançsızlığımda mıydı ruhumu karanlığa boğan; Bilememiştim. Gözlerimi açmamın ardından, parlak gün ışığının beni aydınlatmasına izin vermeyi daha önce bu kadar istemiş miydim hatırlamıyorum bugü...
Devamını okuyun