Kum Saati

...
Zaman.
Zamanla.
Zaman içinde.
Durdurabilir misin?
...
Uyurken bunları sayıkladığımı kulağıma fısıldadı.
Sonra ayağa kalktım ve neden uyandığımı anladım.
Karşımdaydı.
Parıltısı gözümü almış olmalı ki bir anda karanlığa kapıldım.
Geri dönmek için çabaladım ama yanına gidemedim.
Karanlıktı.
Bir ışık parçasının bana doğru uçtuğunu görünce saf bir yüz ifadesiyle o yöne baktım.
Artık şaşırmıyordum çünkü o, böyleydi.
Bir anda dünyama girdi.
Hep bir anda, bir yerlerden, bir şekilde çıkıp beni buluyor.
Ona engel olabileceğimi biliyorum, ama engel olmak istemediğimi de biliyorum.
Aslında ona izin veriyorum.
Belki de esrarengiz olması hoşuma gidiyordur.
...
Karşıdan bir ışık parçası gibi göründüğü için arkamı döndüğümde yanımda olur diye umuyordum.
Öylece durdum.
Sonunda yanıma geldi.Ne yapmaya çalıştığımı anladı mı bilmiyorum ama içimden geçenleri hissetmiş olmalı.
Geldiği gibi;
Büyüleyici ses tonunu sergilemeye başladı.
"Nerede olduğunu biliyor musun?"
"Sen söyle.Sonuçta beni buraya sen getirdin öyle değil mi."
"Haklısın ben getirdim..Seni buraya getirdim çünkü o sayıkladığın kelimeleri yaşamalıydın."
"Nerede olduğumuzu söylemek gibi bir düşüncen var mı?" dedim somurtarak.
"Çünkü giderek esrarengizleşiyor olman uyku sersemi olduğum gerçeğini değiştirmiyor."
Bana dönüp gülümsemeye başladı.
Çoğu zaman beyaz kanatlarından başka bir şey göremediğim için gülümsediğini hissetmek hoşuma gitmişti.
Yine de beyaz kanatları bile gayet ilgi çekici.
"Üzgünüm, nerede olduğunu sen bulmalısın." kelimelerini duyunca o ilgi çekiciliği kayboldu.
Bulmam ve anlamam gereken bir şeylerin olması pek de istediğim gibi değildi.
Bana, anlatabilirdi.
Ama yapmadı.Sanırım gerçeklerin peşinden gideceğimi düşünüyor.
Onu takip etmeye başladım.
Neden durdu bilmiyorum.Karar değiştirdi galiba.
Gözlerini bana dikti ve yine bir şeyler fısıldadı:
"Zamanın ne olduğunu, zamanla anlarsın.
 Zaman içinde ise, onu değiştirebileceğini farkedersin.
 Farkettiğinde, onu güzelleştirirsin.
 Ama onu durduramazsın.
 Belki de çok geç olur."
Gözlerine bakmak yerine söylediklerini dinlemeliydim.
Yapamadım.
...
"Kanatlarını ödünç verebilir misin? Zamanı bulmam gerek..."
"Şey...Aklıma takıldı da, acaba uyurken beni mi izliyordun?"
 ...


                                                                                                                                                              27 Mart 2014 / 18:07
                                                                                                                                        Düşünce biyografisi / Uyku Sersemi*




Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

baslıbasına bir derin kuytu

konuşmamın lüzumlu olduğu durumlar bile en az benim kadar lüzumsuzdu, halbuki ben bir ömür susmaya da razıydım, tabi şu vakitlerde gönlümü, başımı hafifçe sağa yatırıp bir takım insanların gözlerine bakma arzusu dolduruyor olsa da, içten içe bir lüzumsuzluk hissi ile burun buruna kalmaktayım, sözleri körelmeye yüz tutmuş ancak henüz uçurumdan aşağı itilmemiş bir an'a savrulmaktayım, adanmışlık mevzuma sahibiyet talep etmiş olan zat'a ve ömürlük bir ziyaret için yola çıkışıma dair -gelecekte talep etmiş olacak zat'a dair- hayaller kurmaktayım. uzunca bir vakit önce de yapmakta olduğum, kuşluk vakitlerindeki gün ışığını ruhuma doldurma mevzusuna fazlaca özlem duymuyor olsam da, halihazırda mevcudiyetimin yeterince kıymet teşkil etmemesi beni bu mevzudan da alıkoymakta, görüldüğü üzere  karanlıklara razı olmaktayım  artık, yitip gitmenin eşiğinde dolaşmaktayım, nitekim ellerimin uzanamadığı veya uzandıysa da tutunamadığı o sayısız çırpınış denemelerinden sonra, iyileşme çaba...
Devamını okuyun

Ikı Yaka Arasında

... Ne uzun vakittir öyle; kanatlıya bu denli hasret kalışım ile birlikte ruhumu da alıp götüren zaman. Durgunluğumu son verir, ne vakit görsem onu, bir an. Öyle bir etki ki bu, nice vakitler gülüşümü özgür kılan, ruhuma aydınlık sokakları yeniden tattıran. Fakat dile getirmeliyim; Ne vakit gördüğünüzde gülüyor isem de bilmelisiniz ki içten içe bir hüznedir yolculuğum, O vakit, galiba bendeniz, bir nevi hüzne tutkunum. Ellerimi uzatsam da dokunan olmaz ya elbet, tutulur ne vakit denesem bu yüzden, nutkum; Belki de sebebidir bu, ilelebet sürecek olan suskunluğumun. Kelimelerimi de alıp götürseler bir gün, ne olur bu gök yüzüme diye düşünür dururum. O nice zat'ın iç dökümleri olur belki de, gözlerimi açık tutmamı sağlayacak tek umudum. Görüyorum ki bir taraf yürüyor hep karanlık sokaklarda, bir tarafsa aydınlığa komşu olmuş, o en güzel diyarlarda. Bendeniz ise kağıttan bir gemi gibi süzülüyorum bu sıralar, iki yaka arasında. Ne yaşadım da ruhumu kaplıyor böylesine bi...
Devamını okuyun

Nerelerdeydiniz?

.... Yaprakların dökülmeye başladığı gün kaybolmuştunuz gözlerimin önünden.Meğer yeniden görmek için de aynı gün bulmalıymışım sizi.Kütüphaneleri alt üst etmekle geçirdiğim vakitler boyunca hakkınızda yüzlerce şey öğrenmiş olsam da, nerede bulacağımı bir türlü kestirememiştim aslında. Yine de, sizden bana kalan her şeyi yanıma alıp sonu gözükmeyen bu yola çıkmaya en baştan karar vermiştim. Uykudayken ben, hangi okyanusları dolaştırdınız bana, hangi güzellikleri yansıttınız ruhuma bilemiyorum, belki de hiç bilemeyeceğim.Öyle derinlere işlemiş ki yaptıklarınız, uyandırdınız beni sonunda o karanlık rüyamdan; kaldırım taşlarını takip ederek sahile ulaştığım günlere döndürdünüz beni. Her gece, dilediğim kadar net göremediğim yıldızlara bakmak mıydı garip olan, yoksa kurduğum hayallere olan inançsızlığımda mıydı ruhumu karanlığa boğan; Bilememiştim. Gözlerimi açmamın ardından, parlak gün ışığının beni aydınlatmasına izin vermeyi daha önce bu kadar istemiş miydim hatırlamıyorum bugü...
Devamını okuyun